Monthly Archives: February 2012

Σκέψεις με αφορμή την καταχώρηση “Δώστε μια ευκαιρία στην Ελλάδα”

Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησαν σε έντυπα του εξωτερικού καταχωρήσεις με τίτλο: “GiveGreeceaChance” (μτφ: δώστε μια ευκαιρία στην Ελλάδα). Σύμφωνα με το οικείο siteκαι τα σχετικά δημοσιεύματα πρόκειται για μια πρωτοβουλία Ελλήνων επιχειρηματιών και ιδιωτών, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν εθελοντικά σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν τη δοκιμαζόμενη εικόνα της χώρας μας στην Ευρώπη.

Θεωρώ αξιέπαινη την πρωτοβουλία και αγαθή την πρόθεση όσων την εμπνεύστηκαν και αφιέρωσαν χρόνο, χρήμα και προσπάθεια. Πάνω από όλα θεωρώ πραγματικά σπουδαίο ότι αρκετές επιχειρήσεις αφυπνίστηκαν και υποστήριξαν την ιδέα βάζοντας το χέρι στην τσέπη για έναν εθνικό σκοπό. Συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους!

Είναι ο οίκτος μια αποτελεσματική στρατηγική επικοινωνίας;  Continue reading

Advertisements

9 Comments

Filed under Πολιτική και κοινωνία

Χωρίς “φύλλο συκής”

Μπορεί να σταματήσει η καταστροφική αυτοτροφοδότηση της κρίσης;

Η αναμφισβήτητα επαχθής για όλους νέα δανειακή σύμβαση έρχεται να αντικαταστήσει το πρώτο μνημόνιο, το οποίο δεν υλοποιήθηκε γι αυτό και απέτυχε. Επί δύο χρόνια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ –από το Μάιο του 2010 μέχρι το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου– επέλεξε συνειδητά τον εύκολο δρόμο: να επιβάλλει όλες τις οριζόντιες περικοπές κατά μισθωτών και συνταξιούχων, να επιβαρύνει με φόρους φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις και να αποφύγει με θαυμαστή εφευρετικότητα να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που θίγουν τον σκληρό πυρήνα του πελατειακού κράτους και τα ποικιλόμορφα προνόμια. Τις μεταρρυθμίσεις που εδώ και δεκαετίες επισημαίνονται από όλους ως αναγκαίες για τη λειτουργία μιας σύγχρονης οικονομίας και κοινωνίας.Η διατήρηση όλων των παθογενειών του κράτους και της οικονομίας και η ανύπαρκτη πρόοδος στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις διέλυσε την εναπομείνασα αξιοπιστία μας, εξαγρίωσε τους ευρωπαίους εταίρους μας και ανατροφοδότησε την κρίση. Κι έτσι φτάσαμε στη νέα δανειακή σύμβαση, η οποία εκτός των περικοπών περιλαμβάνει (ξανά) το σύνολο των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων.

Η εξάλειψη της φοροδιαφυγής, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η απλοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, η μείωση της γραφειοκρατίας, η κατάργηση των προνομίων, η αύξηση της παραγωγικότητας, η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης, ο περιορισμός της σπατάλης και της κλοπής στο σύστημα υγείας, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, οι αποκρατικοποιήσεις και πολλά άλλα πρέπει να προχωρήσουν άμεσα. Continue reading

1 Comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία

Επιχειρήσεις και social media: Πού θα πάει αυτή η σχέση; “Εταιρείες Επικοινωνίας: Tίνος είναι το παιδί;”

Tο Ινστιτούτο Επικοινωνίας διοργάνωσε το 3ο συνέδριο του, με θέμα «Επιχειρήσεις και social media: Πού θα πάει αυτή η σχέση;» Το συνέδριο είναι αφιερωμένο στις επιχειρήσεις στην Ελλάδα και τη στάση τους απέναντι στα νέα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην τρίτη ενότητα του συνεδρίου συζητήθηκε το θέμα: “Εταιρείες Επικοινωνίας: Tίνος είναι το παιδί;” Ακολουθεί η τοποθέτηση μου στη συζήτηση που συντόνισε η κα Έλλη Παναγιωτοπούλου, Αθηναϊκή Ζυθοποιία και συμμετείχαν ο Θανάσης Παπαθανασίου της Frank και ο Χρήστος Λάτος της Οgilvy One.

Πιστεύω ότι το ερώτημα: “τίνος είναι το παιδί” είναι παραπλανητικό. Αυτό πού όλοι σκέπτονται αλλά δεν το ομολογούνε είναι: “ποιος θα πάρει το κορίτσι” …με το παιδί φυσικά.

Να τα πάρουμε όμως ένα-ένα: το “κορίτσι” που εν προκειμένω, είναι ο πελάτης, το θέλουν όλοι. Κι επειδή το “κορίτσι” κουράστηκε από τους πολλούς μνηστήρες που τάζουν “λαγούς με πετραχήλια” και έχει γίνει επιλεκτικό, χρησιμοποιούνται ως δούρειος ίππος τα social media. Με μια διαφορά: δεν είναι τα social media το παιδί!

Το πολυτιμότερο αγαθό μιας εταιρείας –το παιδί της– είναι η δημόσια εικόνα της, η φήμη της, η γνώμη που έχουμε γι αυτήν και τα προϊόντα της. Όχι μόνο στο ψηφιακό περιβάλλον –όπως πολλοί λαθεμένα νομίζουν– αλλά συνολικά. Και η δημόσια εικόνα, η φήμη των εταιριών και των οργανισμών είναι, σήμερα περισσότερο από ποτέ, στα πληκτρολόγια και στα ακροδάχτυλα των stakeholders, λόγω της αυξανόμενης δύναμης των κοινωνικών δικτύων.

Τι εννοούμε με τον όρο “social media”. Οι λάτρεις της τεχνολογίας τα ορίζουν σύμφωνα με την οπτική γωνία της τεχνολογίας και των εφαρμογών της. Οι επαγγελματίες της διαφήμισης και του marketing συνήθως μιλούν για τη δημιουργική προώθηση της μάρκας ή του προϊόντος και την αλληλεπίδραση πελάτη και brand. Τέλος, οι επαγγελματίες των δημοσίων σχέσεων, όπως εγώ δηλαδή, θα σας  πουν ότι είναι όλα όσα λέει και κάνει μια εταιρία στο ψηφιακό περιβάλλον και συγχρόνως αυτό που τα διάφορα κοινά πιστεύουν γι αυτήν.

Η τεράστια αλλαγή που επιφέρουν τα κοινωνικά δίκτυα στην επικοινωνία είναι ο διάλογος, οι σχέσεις, το περιεχόμενο, η εμπλοκή (engagement), η αλληλεπίδραση. Η κλασσική δομή «πομπός – μήνυμα – μέσο- δέκτης» ανατρέπεται και ο δέκτης γίνεται πομπός. Πομπός που στέλνει μηνύματα για όλα τα θέματα που τον ενδιαφέρουν και φυσικά για την εταιρία και τα προϊόντα της. Ο έλεγχος εκμηδενίζεται και η ελευθερία είναι απόλυτη.

Βλέπω σήμερα εδώ στο ακροατήριο ανθρώπους με ποικίλες ιδιότητες: πελάτες, δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι, πολίτες, στελέχη, μπλόγκερς, επιστήμονες, opinion influencers θα μπορούσαν να υπάρχουν ακόμη κι επενδυτές (χλωμό τέτοια εποχή. Με άλλα λόγια  stakeholders.

Όλοι είστε μέλη κοινωνικών δικτύων. Όλοι είμαστε στο Facebook, στο Twitter, στο Linked In, στα blogs. Όλοι ποστάρουμε. Να και τώρα βλέπω κάποιους που τουιτάρουν ήδη «ποιανού είναι το παιδί»! Επιπλέον, όλοι εσείς, ο καθένας από εσάς ξεχωριστά, με όποια ιδιότητα και να έχει, μέσα στο ίδιο απόγευμα μπορεί να είναι ταυτόχρονα ακροατής, πελάτης, αναλυτής, σχολιαστής, ψηφοφόρος, θεατής ή ακτιβιστής.

Αυτός είναι και ο “γενετικός κώδικας” των  social media. Η ικανότητα να δικτυώνεσαι, να επικοινωνείς, να παράγεις ενδιαφέρον περιεχόμενο, να διοχετεύεις μηνύματα, θέσεις, απόψεις και να τροφοδοτείς συζητήσεις, να αλληλοεπιδράς με πρόσωπα αλλά και με τις κοινότητες, να «χτίζεις» διάλογο, να προκαλείς engagement/συμμετοχή, να επηρεάζεις απόψεις, να δημιουργείς ειλικρινείς και αποτελεσματικές σχέσεις με όλους.

Αυτή η αλληλεπιδραστική διαδικασία της επικοινωνίας και της συζήτησης είναι συγχρόνως το DNA των υπηρεσιών δημοσίων σχέσεων. Οι επαγγελματίες των δημοσίων σχέσεων είμαστε μάλλον οι μόνοι, οι οποίοι έχουμε μία πραγματικά ολοκληρωμένη άποψη για κάθε πτυχή της επικοινωνίας μιας εταιρείας ή ενός οργανισμού. 

Απευθυνόμαστε και συνομιλούμε με όλους, με όλους τους stakeholders, κι όχι μόνο με τους πελάτες στους οποίους εξ αντικειμένου απευθύνονται η διαφήμιση και το εμπορικό marketing. Γιατί θα πρέπει για παράδειγμα να μονοπωλείται το Twitter ή το Facebook μιας εταιρείας μόνο από διαγωνισμούς ή προωθήσεις και δώρα, όπως συχνά γίνεται και οι άλλοι stakeholders να αγνοούνται;

H βαθιά γνώση του περιβάλλοντος και της συμπεριφοράς των stakeholders και ο συνδυασμός της στρατηγικής σκέψης με την παραγωγή περιεχομένου που θα εμπνέει τη συζήτηση, της δημιουργικότητας με την διαχείριση σχέσεων και την άσκηση κοινωνικής επιρροής είναι που με κάνει να πιστεύω ακράδαντα ότι οι εταιρίες δημοσίων σχέσεων είναι οι καταλληλότερες για να έχουν ολοκληρωμένο στρατηγικό και συντονιστικό ρόλο στη δημόσια εικόνα των εταιρειών.

Mamma_mia

Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε καλύτεροι ή τα ξέρουμε όλα ή ότι νομιμοποιούμαστε να εμπλεκόμαστε στα πάντα. Ωστόσο, είναι σαφές πως πρέπει να έχουμε κεντρικό λόγο στον καθορισμό στρατηγικής και στην επίβλεψη της εφαρμογής. Είναι όλα απαραίτητα και γι αυτό πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα να σταματήσουμε να προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε ο ένας τον άλλο. Και στα social media όλοι οι τομείς  (διαφήμιση, PR, digital, direct) έχουν ένα  ξεχωριστό, σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν.

Μετά από τα παραπάνω η απάντηση λοιπόν είναι ότι το PR πρέπει ¨να πάρει το κορίτσι». Το παιδί, όμως, πρέπει να το μεγαλώσουμε όλοι μαζί!

Γιώργος Φλέσσας (g.flessas@gmail.com)

 image source

 

2 Comments

Filed under Συνεντεύξεις και Ομιλίες

Μπορεί να σταματήσει η καταστροφική αυτοτροφοδότηση της κρίσης;

Μεταξύ των πολλών ανεπαρκειών των πολιτικών ηγεσιών της χώρας μας είναι και η πλήρης αδυναμία τους να αξιοποιήσουν (ή έστω να αντιγράψουν) τη συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία crisis management που υπάρχει διεθνώς για να διαχειριστούν την εθνική μας κρίση, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες και να επιταχυνθεί η επανόρθωση. 

Αυτή η ενδημική αντιεπιστημονική αντίληψη βλέπουμε βέβαια να συμβαίνει σε όλα τα μικρά και μεγάλα προβλήματα μας με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος με τις αποσπασματικές λύσεις και τους ερασιτεχνισμούς που ταλαιπωρούν τους πολίτες χωρίς να οδηγούν σε αποτέλεσμα. 

Την ανεπάρκεια αυτή τη βλέπουμε να ισχύει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο στην ίδια τη διαχείριση της κρίσης, οι τραγικοί χειρισμοί της οποίας οδηγούν στην ανατροφοδότησή της, τόσο σε εξωτερικό, όσο και σε εσωτερικό επίπεδο. Τρανή απόδειξη των παραπάνω είναι ότι παρά τα μέτρα, παρά τις προσπάθειες, παρά τις ατέλειωτες ώρες αναλύσεων και συζητήσεων, η κρίση εντείνεται και η κοινωνική συνοχή υπονομεύεται καθημερινά.

Crisis_management_ropes

Η εξέλιξη της κρίσης

Οι κρίσεις κάθε είδους, σε ότι αφορά την αντίδραση των κοινωνιών, των ομάδων ή των προσώπων, τείνουν να ακολουθούν ένα συγκεκριμένο πρότυπο.

Η αναγνώριση είναι το πρώτο στάδιο, όπου κανείς συνειδητοποιεί πως ότι και να κάνει δεν τα καταφέρνει, ότι οι γνώσεις, οι εμπειρίες και οι δυνάμεις του δεν επαρκούν για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. 

Οι απόπειρες επίλυσης είναι το δεύτερο στάδιο, όπου κανείς παλεύει να λύσει το πρόβλημα και ζητά από τους άλλους (Ευρώπη, ΔΝΤ, κ.λπ.) να τον συνδράμουν στη λύση. Συνήθως, η φάση αυτή συνοδεύεται από το αίσθημα ότι οι τρίτοι είτε δεν καταλαβαίνουν εμάς  και το πρόβλημά μας (την κρίση δηλαδή), είτε ότι δεν παίρνουμε αρκετή υποστήριξη. 

Το συναισθηματικό μπλοκάρισμα είναι το τρίτο στάδιο, όπου μην καταφέρνοντας κανείς να λύσει το πρόβλημα κατακλύζεται από συναισθήματα: φόβος, ανησυχία, ανασφάλεια, θυμός, σύγχυση, αδυναμία, επιθετικότητα, θεωρίες συνωμοσίας, ενοχή, θλίψη είναι τα συνηθέστερα. Η έκταση και η ένταση των συναισθημάτων εμποδίζει την ορθολογική ανάλυση των δεδομένων και την ανεύρεση ρεαλιστικών διεξόδων. Οι προσπάθειες σκέψης διαλύονται από τις συναισθηματικές εκρήξεις και η ενασχόληση με τη λύση υπονομεύεται με καταστροφικό τρόπο. Η επακόλουθη αδυναμία επίλυσης του προβλήματος οδηγεί στηνπλήρη απώλεια της αυτοεκτίμησης και ενισχύει τον πανικό και τις συναισθηματικές εξάρσεις. Ένας φαύλος κύκλος δημιουργείται: η αδυναμία να λύσουμε το πρόβλημα ανατινάζει την αυτοεκτίμησή μας και η χαμηλή αυτοεκτίμηση διαλύει την ικανότητα μας να λύσουμε το πρόβλημα. 

Εφαρμόστε τώρα τα παραπάνω στις αντιδράσεις των πολιτικών, της κοινής γνώμης, των διαφόρων ομάδων ακόμη και ημών των ιδίων και θα έχετε μια πλήρη εξήγηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας τα δύο τελευταία χρόνια. 

Προσθέστε στο σκηνικό τώρα τα λάθη, τις παραλείψεις, τις αδικίες, τις καθυστερήσεις, τα ποικιλώνυμα συμφέροντα και έχετε την ανάγλυφη εικόνα του εκρηκτικού μείγματος της ελληνικής κοινωνίας σήμερα. Ας μην ξεχνάμε ότι η αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων εκτός από το σχέδιο και την οργάνωση που απαιτεί, ξεκινάει από το σωστό χειρισμό των μέσων ενημέρωσης. 

Και εδώ βρίσκεται η τεράστια ευθύνη και των πολιτικών ηγεσιών (και των Ευρωπαίων εταίρων μας) οι οποίοι όσα μέτρα και να λαμβάνουν, όσα δάνεια και να δώσουν, τα αποτελέσματα θα είναι πενιχρά και οι καθυστερήσεις μεγάλες. 

Η προσέγγιση αυτή εξηγεί και ένα δεύτερο φαύλο κύκλο στον οποίο βρίσκονται πολιτικοί, opinion leaders, μέσα ενημέρωσης και κοινή γνώμη, όπου όλοι συνειδητοποιώντας ότι η κρίση τους ξεπερνά και δεν τα καταφέρνουν αλληλοτροφοδοτούνται με οργίλες συναισθηματικές αντιδράσεις ενισχύοντας το λαϊκισμό και απομακρύνοντας ακόμη περισσότερο τις λύσεις. 

Να σημειωθεί ότι όλα τα παραπάνω φαίνονται τελείως ανεξήγητα στους πολιτικά, ιδεολογικά και φιλοσοφικά “ψυχρούς” ξένους εταίρους μας, οπότε το χάσμα διευρύνεται αντί να μικραίνει. 

Για να αρχίσει η χώρα μας, η κοινωνία μας, η οικονομία μας να ανασυγκροτούνται είναι αναγκαίο –τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε– να ξεκινήσει μια γενική προσπάθεια να μειώσουμε το φόβο και την ανασφάλεια και να συζητήσουμε ψύχραιμα και ορθολογικά για τα προβλήματα και τις λύσεις τους.

Όλοι πιστεύουμε κατά βάθος ότι ως έλληνες έχουμε τις ικανότητες και τις δυνάμεις να αντιμετωπίσουμε κάθε είδους πρόβλημα. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν: να απομονώνουμε όσους κραυγάζουν, όσους επενδύουν στην εκμετάλλευση των συναισθημάτων μας και να προσπαθούμε –στην κλίματα της επιρροής του ο καθένας μας– να εγκαθιστούμε ψύχραιμο και δημιουργικό διάλογο. Η ορθολογική ανταλλαγή απόψεων και η αναζήτηση λύσεων χωρίς αφορισμούς, ιδεοληψίες και φανατισμούς είναι η μόνη σίγουρη διέξοδος για να αρχίσουμε να λύνουμε τα προβλήματά μας. 

Φυσικά είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι θα πουν ότι όλα αυτά είναι ουτοπικά.“Συμφωνώ αλλά αυτά στην Ελλάδα δεν γίνονται” ή  “Ο έλληνας δεν είναι έτσι. Δεν μπορεί να πάψει να είναι συναισθηματικός, δεν γίνεται να ζητάς να σκεφτεί ορθολογικά”.

Συμπέρασμα: όταν η αντίδραση αυτή θα πάψει να έρχεται αυτόματα, τότε θα αρχίσουμε να έχουμε ελπίδα. Εξάλλου, δεν χρειάζεται να είμαστε πολλοί, αλλά λίγοι και αποφασισμένοι.

Leave a comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία