Kαμιά φιλία δεν διασταυρώνεται με το πεπρωμένο μας, χωρίς να αφήσει πάνω του τα σημάδια της, για πάντα.

Κρατώ στη μνήμη του κινητού μου τα τηλέφωνα των φίλων μου, που “έφυγαν”. Κι είναι φορές που, αναζητώντας ένα τηλέφωνο στον κατάλογο, πέφτει το μάτι μου στο όνομά τους. Και πάω να το σβήσω… Δεν θα απαντήσει κανείς, σκέφτομαι. Ίσως, να απαντήσει ένας ξένος, που του έχουν δώσει το νούμερο. Αλλά δεν το σβήνω. Σταματώ και τα αφήνω. Τα αφήνω…dave2
Ώρες ώρες πιστεύω ότι, σβήνοντάς τα από την μνήμη του κινητού μου, σβήνονται και από τη δική μας μνήμη. Και δυστυχώς, η λίστα αυτή, χρόνο με το χρόνο, μεγαλώνει. Μαζί με τον Dave, ο Τάσος, ο Γιάννης, κι άλλος Γιάννης, ο Ακης, o Aντώνης, ο Μιχάλης, ο θείος Τάκης…
Σήμερα ήταν τα γενέθλια του φίλου μου Dave Robinson. Θα ήταν 47 χρονών.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ιστορίες

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s