Το βρετανικό δημοψήφισμα, οι δημοσκοπήσεις κι εμείς.

Το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου για την παραμονή ή όχι της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναδεικνύει και πάλι την ανεπάρκεια των δημοσκοπήσεων, ως εργαλείου πρόβλεψης. Στο πρόσφατο παρελθόν, το 2015, οι δημοσκοπήσεις απέτυχαν να προβλέψουν, τόσο την κοινοβουλευτική επικράτηση του σημερινού πρωθυπουργού David Cameron, όσο και την ανάδειξη του Jeremy Corbyn στην ηγεσία των Εργατικών. Στις βρετανικές εκλογές, καμία από τις 90 δημοσκοπήσεις που έγιναν σε εθνικό επίπεδο, δεν προέβλεψε το πραγματικό αποτέλεσμα. Όλες έδειχναν τα δύο μεγάλα κόμματα σχεδόν ισόπαλα, στο 34 με 35%. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν θριαμβευτικό για τον David Cameron, και συντριπτικό για το Εργατικό Κόμμα. Continue reading “Το βρετανικό δημοψήφισμα, οι δημοσκοπήσεις κι εμείς.”

Ο βομβαρδισμός της Λαμίας στις 18 Απριλίου 1941. Μια ιστορία.

Το πρωϊνό της 18ης Απριλίου 1941, ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, στη Λαμία έμοιαζε ήσυχο. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, όμως η πόλη είχε αδειάσει από τον κόσμο της. Πολλοί είχαν φύγει για τα χωριά τους· άλλοι για να γιορτάσουν το Πάσχα κι άλλοι για να προφυλαχτούν από τη γερμανική προέλαση.
Ο Γιώργος και η γυναίκα του η Βασιλική κατηφόρισαν από το σπίτι τους στην οδό Έσλιν προς το μαγαζί στο τέρμα της Βύρωνος, από όπου αναχωρούσε το λεωφορείο, που θα τους πήγαινε ως τον Αη Γιώργη Τυμφρηστού. Κι από εκεί, είτε με κάποιο από τα σπάνια διερχόμενα αυτοκίνητα, είτε με μουλάρια θα έφταναν στο χωριό τους, τη Μεγάλη Κάψη, για να γιορτάσουν το Πάσχα. Τα παιδιά τους, η Ελένη, 13 χρονών, ο Σπύρος, 10 χρονών και ο επτάχρονος Μάκης ήταν ήδη εκεί, μαζί με τη θειά τους τη Μαρία και τον “μπάρμπα” τον Λεωνίδα –όπως τον φώναζαν όλοι– δυό από τα έξι αδέλφια της Βασιλικής.

Junkers_Ju_87B_dropping_bombs (1)Δεν είχαν περάσει ούτε δυό εβδομάδες από τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου 1941, όταν ο Γερμανός πρέσβης Βίκτορ Έρμπαχ επέδωσε στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας Αλέξανδρο Κορυζή τελεσίγραφο για την επικείμενη επίθεση για να ακούσει το δεύτερο ΟΧΙ. Λίγη ώρα μετά, στις 05:15 το πρωί, ξεκίνησε η επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας, 45 λεπτά πριν από την εκπνοή του τελεσιγράφου.
Η 12η Στρατιά της Wehrmacht, υπό τον στρατηγό Wilhelm List, με 4 τεθωρακισμένες μεραρχίες και 11 μεραρχίες μηχανοκινήτου πεζικού (680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 αεροπλάνα) ξεκίνησε τη διμέτωπη επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας.
Η γερμανική επίθεση με την κωδική ονομασία “Μαρίτα” είχε διπλό αντικειμενικό σκοπό: να βοηθήσει τον Μουσολίνι που ήταν στριμωγμένος από τις ελληνικές δυνάμεις στην Αλβανία και να εξασφαλίσει τα νώτα των δυνάμεων του Άξονα, ενόψει της επικείμενης επίθεσής τους στην ΕΣΣΔ.
Δύο γερμανικά Σώματα Στρατού εισέβαλαν στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και επιτέθηκαν με σφοδρότητα στα οχυρά της Γραμμής Μεταξά στην Ανατολική Μακεδονία και στα μεμονωμένα οχυρά του Εχίνου και της Νυμφαίας, στη Θράκη. Την ίδια ημέρα, γερμανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν τον Πειραιά και τις ακτές του έως το Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, προκαλώντας βαριές ανθρώπινες απώλειες και τεράστιες ζημιές. Continue reading “Ο βομβαρδισμός της Λαμίας στις 18 Απριλίου 1941. Μια ιστορία.”

Η ευκαιρία αυτών των εκλογών χάθηκε! Τη Δευτέρα επιστροφή στην πραγματικότητα.

Και να που φτάσαμε στις χειμερινές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, όπου ο ελληνικός λαός θα εκλέξει τη νέα Βουλή και την κυβέρνηση, που θα διαχειριστεί τις τύχες του και το μέλλον της χώρας σε αυτές τις δύσκολες για όλους εποχές.
Εκτιμώ ότι οι εκλογές αυτές θα μείνουν στην ιστορία, καθώς έχουν ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά:

  • Την πλήρη κυριαρχία των συναισθημάτων έναντι της λογικής. Φόβος, οργή, τιμωρία, σιγουριά, ελπίδα ήταν οι έννοιες που προεκλογικά κυριάρχησαν.
  • Την κατά κράτος επικράτηση του λαϊκισμού και του εμπορίου ελπίδας και την πλήρη απουσία προγραμματικών θέσεων, προτάσεων και λύσεων για τα προβλήματα
  • Την πλήρη άρνηση της πραγματικότητας, τόσο από τα κόμματα, όσο και από τους πολίτες
  • Την κυριαρχία στο δημόσιο λόγο των ψεμάτων, της ακραίας ρητορικής, της πόλωσης, των ιδεοληψιών και των ανερμάτιστων θεωριών.
  • Την παντελή έλλειψη κατανόησης των αιτίων της πολιτικής και οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας μας και την άγνοια των βασικών –και παγκοσμίως αποδεκτών– τρόπων που λειτουργεί η οικονομία
  • Την εντελώς λαθεμένη μετάφραση του τρόπου σκέψης, δράσης και αντίδρασης της Ευρώπης, στην οποία πιστεύουμε ότι ανήκουμε
  • Το αλλόκοτο και σχεδόν μεταφυσικό κίνητρο πολιτικής συμπεριφοράς “τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί;”
  • Την ψήφο σε κόμματα και πρόσωπα με την ελπίδα ότι ΔΕΝ θα εφαρμόσουν αυτά που διακηρύσσουν
  • Το διαλυτικό και λαϊκιστικό τρόπο λειτουργίας της πλειοψηφίας των μέσων ενημέρωσης, των δημοσιογράφων, των σχολιαστών και των δήθεν ειδικών που συνέβαλλαν και συμβάλλουν στην πλήρη σύγχυση της κοινής γνώμης
  • Τη συνεχή ανάγκη διευκρινίσεων, ερμηνειών και επεξηγήσεων κάθε φορά που γίνεται δήλωση του Σύριζα ή πρωτοκλασάτων στελεχών του.

Παρά το γεγονός ότι το αποτέλεσμα είναι σχεδόν γνωστό, ιδιαίτερης μνείας αξίζουν οι λεγόμενοι αναποφάσιστοι, η αδιευκρίνιστη ψήφος (που λένε οι δημοσκόποι), οι οποίοι κρίνουν αυτήν την αναμέτρηση –όπως και αρκετές άλλες.
Τα τελευταία σαράντα χρόνια, όπου ο διογκωμένος δημόσιος τομέας, το πελατειακό κράτος, ο κομματισμός, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και τα ρουσφέτια ήταν στις δόξες τους, οι “αναποφάσιστοι” ήταν κατά πλειοψηφία τυχοδιώκτες που πήγαιναν με τον νικητή για να έχουν μερίδιο ή λόγο στη νομή της εξουσίας. Η αφασία και η είσοδος του –βαλκανικού πάντα– lifestyle στην πολιτική στα χρόνια που προηγήθηκαν της χρεωκοπίας και πάνω από όλα η ίδια η κρίση διέλυσαν τις παραδοσιακές ταυτίσεις των πολιτών με τους παραδοσιακούς πολιτικούς χώρους. Ιδεολογικές, πολιτικές και ιστορικές προτιμήσεις και καταβολές παραμερίστηκαν από το θυμό, τη διάθεση τιμωρίας ή το φόβο. Έτσι, οι αναποφάσιστοι του σήμερα προέρχονται από όλους τους πολιτικούς χώρους και μετακινούνται χωρίς πρόβλημα από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος στο άλλο.
Παλαιοπασόκοι συνδικαλιστές συνωθούνται στο Σύριζα, υπερδεξιοί ή ψεκασμένοι ταυτίζονται με τη ρητορική της ριζοσπαστικής αριστεράς, επώνυμοι πασόκοι δηλώνουν ότι ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και βαμμένοι επί δεκαετίες νεοδημοκράτες καταλήγουν στο Σύριζα ή σέρνονται (τι κατάντια!) στη Χρυσή Αυγή. Τι να περιμένει κανείς; Αμφιταλαντευόμενοι και τυχοδιώκτες, αποπροσανατολισμένοι και ούφο καθορίζουν ένα μέρος του αποτελέσματος με την ψήφο τους.error-05

Όμως, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών τα μεγάλα προβλήματα εξακολουθούν να είναι μπροστά μας.
Είμαστε μια κλειστή κοινωνία, με διαλυμένη οικονομία, χαμηλή ανταγωνιστικότητα, παρωχημένο εκπαιδευτικό σύστημα, αναποτελεσματικό δημόσιο, μεγάλη ανεργία, χαμηλό δείκτη γνώσης χρήσης των νέων τεχνολογιών και μικρό βαθμό προσαρμοστικότητας.
Για να πάμε μπροστά χρειάζονται πολλές, μεγάλες και γρήγορες διαρθρωτικές αλλαγές. Η εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος,  η εκλογίκευση των φορολογικών βαρών, η απλοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, η μείωση της γραφειοκρατίας, η κατάργηση των προνομίων, η αύξηση της παραγωγικότητας, η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης, ο περιορισμός της σπατάλης και της κλοπής στο σύστημα υγείας, ο εκσυγχρονισμός του δημοσίου, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, οι αποκρατικοποιήσεις, η προσέλκυση επενδύσεων, η καταπολέμηση της ανεργίας, η εξάλειψη της φοροδιαφυγής, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και πολλά άλλα πρέπει να προχωρήσουν άμεσα.
Τα προβλήματα αυτά δεν λύνονται με ένα νέο διχασμό, όπου η μια κοινωνική ομάδα θα απαιτεί τη διαπόμπευση και την εξόντωση της άλλης. Δεν λύνονται με θεωρίες συνομωσίας και την κατασκευή ενόχων, που δυστυχώς αναμένω να κυριαρχήσουν τους επόμενους μήνες. Η καθ’ ημάς αριστερά για κάθε πρόβλημα αντί για λύση, έχει έναν ένοχο.
Χρειάζεται σοβαρή μελέτη δεδομένων, προτεραιότητες, ξεκάθαρη και δουλεμένη στρατηγική, λεπτομερής σχεδιασμός, ενιαία μεθοδολογία, συντονισμός, σαφές χρονοδιάγραμμα και τέλος ταχύτητα και ακρίβεια εφαρμογής. Πάνω από όλα χρειάζεται εθνική συνεννόηση και συνεργασία, η οποία δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι θα συμβεί. Δυστυχώς, όλα αυτά τα θέματα δεν τέθηκαν καν στην ατζέντα της προεκλογικής συζήτησης κι έτσι η ευκαιρία και αυτών των εκλογών χάθηκε!
Με αυτά τα δεδομένα η πεποίθηση, η οποία επικρατεί στους περισσότερους συμπολίτες μας, ότι τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα και δεν πάει πιο κάτω είναι πολύ πιθανό να αποδειχθεί λανθασμένη και τα πράγματα να γίνουν πολύ χειρότερα.
Σε προηγούμενες εκλογές θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει τους πολίτες για την ψήφο τους. Σε αυτές, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι φταίει και τι πρέπει να γίνει. Γι αυτό και ο καθένας μας θα φέρει ακέραιη την ευθύνη του αποτελέσματος.

Μήπως οι νέοι δεν είναι ούτε “εις μικρόν γενναίοι”;

Επί έντεκα εβδομάδες παραμένουν κλειστά το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο, διαλύοντας το όποιο κύρος τούς είχε απομείνει. Είναι αυτονόητο ότι αν χαθεί το εξάμηνο, οι επιπτώσεις, τόσο στα ίδια τα ιδρύματα, όσο και στους φοιτητές, θα είναι ακόμη μεγαλύτερες.

073ede077eb82a10e4a2285d5b08a568_XLΤο blame game ανάμεσα στους υπαλλήλους (που πρόεκυψαν από τις πελατειακές σχέσεις των αυτοδιοικούμενων ΑΕΙ και του κράτους), των πρυτάνεων (που πουλάνε επανάσταση) και του υπουργείου (που απειλεί (!) ότι θα εφαρμόσει το νόμο),  καλά κρατεί. Οι μειοψηφίες της αριστεράς συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο, περιμένοντας να επιστρατεύσει η κυβέρνηση τους υπαλλήλους  για να ξεκινήσουν την “επανάσταση” και τις καταλήψεις.

Το πιο απογοητευτικό φαινόμενο, όμως, είναι η παθητικότητα και η αδράνεια όλων αυτών των φοιτητών που πλήττονται. Μια πλειοψηφία που παραμένει σιωπηρή. Γιατί δεν ξεσηκώνονται; Γιατί δεν παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους; Ποιος περιμένουν να υπερασπιστεί τα δικαιώματά τους; Ποιος περιμένουν να δράσει για λογαριασμό τους; Ποιος θα αγωνιστεί για το μέλλον τους, αν όχι οι ίδιοι;

Γράφεται στις εφημερίδες ότι ξεπερνούν τις 24.000 αυτοί που προσυπογράφουν το site  www.anoixtessxoles.gr  Δεν έχουν βρεθεί ούτε πεντακόσιοι από αυτές τις χιλιάδες φοιτητών, που υπονομεύεται το μέλλον τους, να οργανώσουν ειρηνικές –το τονίζω– διαμαρτυρίες για να δώσουν το μήνυμα να ανοίξουν εδώ και τώρα τα πανεπιστήμια, για να φωνάξουν ότι δεν μπορεί ο καθένας να παίζει μπιλιάρδο στην πλάτη τους. Εδώ για κάθε ασήμαντη αφορμή οργανώνονται πορείες, διαμαρτυρίες, κινητοποιήσεις. Και γι’ αυτό το μείζον θέμα, τίποτα. Γιατί δεν πηγαίνουν όλοι στις συνελεύσεις, που δήθεν στηρίζουν την απεργία, για  να ψηφίσουν μαζικά το άνοιγμα των σχολών;

Α όχι! Περιμένουν μοιραίοι και άβουλοι. Γκρινιάζουν στο σπίτι και στις παρέες τους, διαμαρτύρονται από τον καναπέ τους στο Facebook, απογοητεύονται και κυκλοφορούν με μούτρα χωρίς να κάνουν τίποτα. Λυπάμαι, αλλά μάλλον δεν είναι ούτε “εις μικρόν γενναίοι”.

Δυσκολίες και αναποδιές πάντοτε θα υπάρχουν. Η αδράνεια, όμως, και η μιζέρια είναι επιλογή. Αν δεν μάθουν να μάχονται στον αγώνα της ζωής, δεν θα μάθουν και να νικάνε. Παραμένοντας αδρανείς, είναι άξιοι της μοίρας τους.

PS: Αλήθεια, οι φοιτητικές παρατάξεις, τι άλλο κάνουν εκτός από το να μοιράζουν σημειώσεις, να διοργανώνουν πάρτυ και εκδρομές στη Μύκονο;

Κάντε διάλογο, όχι πόλεμο!

Στη Γερμανία αυτές τις ημέρες ολοκληρώνεται η συμφωνία μεταξύ χριστιανοδημοκρατών (CDU) και σοσιαλδημοκρατών (SPD) για τη διακυβέρνηση της χώρας τα επόμενα χρόνια. Στις ΗΠΑ, άνοιξαν οι δημόσιες υπηρεσίες –μετά από 16 ημέρες λουκέτου και κόστος 24 δις δολαρίων– με τη συμφωνία στο Κογκρέσο Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων.

image11

Τα δύο αυτά πρόσφατα παραδείγματα αποδεικνύουν ότι οι σοβαρές χώρες και οι σοβαροί πολιτικοί ηγέτες, όταν πρόκειται για το συμφέρον της χώρας τους και των πολιτών τους, όσο κι αν διαφωνούν, διαλέγονται, κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις, συμβιβάζουν τις διαφορές τους και καταλήγουν σε λύσεις κοινής αποδοχής. Κι αυτό συμβαίνει γιατί γνωρίζουν καλά ότι, στο σύγχρονο κόσμο, τα προβλήματα που δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα, σκάνε με τρόπο εκρηκτικό και με πολύ δυσμενέστερες επιπτώσεις για όλους.

Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η ακραία ρητορική, η πόλωση, τα ψέματα, οι εκβιασμοί, οι ιδεοληψίες και οι ανερμάτιστες θεωρίες κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο. Οι λυσσαλέες αντιδράσεις σε κάθε μεταρρύθμιση, η υπονόμευση των ξένων επενδύσεων και των αποκρατικοποιήσεων, τα κλειστά πανεπιστήμια αποδεικνύουν περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμιά διάθεση συνεννόησης και επίλυσης των χρόνιων προβλημάτων μας.

Η εσωστρέφεια, ο συντηρητισμός, ο λαϊκισμός και το βόλεμα, που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’80 και κλιμακώθηκαν τις επόμενες δεκαετίες, έχουν προξενήσει τελικά πολύ μεγαλύτερη ζημιά από ότι η οικονομική χρεωκοπία. Continue reading “Κάντε διάλογο, όχι πόλεμο!”