Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;

Με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και τη δρομολόγηση των αλλαγών –θετικών κι αρνητικών– που συνεπάγεται, η κοινωνία και η οικονομία της Ελλάδας  εισέρχονται σε μια νέα φάση. Η εφαρμογή των σκληρών –πλην αναγκαίων– μεταρρυθμίσεων στα επόμενα χρόνια, έτσι ώστε η Ελλάδα να προσαρμοστεί στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, δημιουργεί ένα νέο τοπίο, στο οποίο όλοι –κράτος, πολίτες, επαγγελματίες και επιχειρήσεις– θα πρέπει να λειτουργήσουμε. Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;
Η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, η σημαντική πτώση της κατανάλωσης, το κλείσιμο επιχειρήσεων, οι απολύσεις, η ανεργία, η κοινωνική αναταραχή και η αβεβαιότητα αποτελούν όλα φαινόμενα τα οποία θα επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, τον τρόπο με τον οποίο δραστηριοποιούνται οι εταιρείες, τον τρόπο με τον οποίο ζούμε. Η Ελλάδα θα διανύσει μια μακρά περίοδο αλλαγών και ύφεσης. Τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο. Continue reading “Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;”

Χαμογελάστε! (…κάνει τους άλλους να ανησυχούν!)

Η δύσθυμη και απαισιόδοξη ατμόσφαιρα που επικρατεί μάς επηρεάζει όλους. Ή σχεδόν όλους. Παρατηρώ κάποιους ανθρώπους –και στην εταιρεία μας– οι οποίοι αντιμετωπίζουν τα πάντα με χαμόγελο και θετική διάθεση. Δεν έχουν λυμένα τα προβλήματα τους, το αντίθετο μάλιστα. Δεν είναι υψηλά αμειβόμενοι, χαμηλόμισθοι είναι. Δεν είναι χαζοχαρούμενοι, σκέπτονται και προβληματίζονται. Δεν κάθονται, αλλά δουλεύουν ολημερίς.

Smile

Θα ρωτήσει κανείς: μήπως δεν έχουν συναίσθηση, μήπως είναι στον κόσμο τους; Όχι! Έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασης, των δυσκολιών, του δυσοίωνου μέλλοντος.

Κι όμως, αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα τους με αισιοδοξία, χωρίς γκρίνια και μίζερη διάθεση. Είναι χαρούμενοι και κάνουν τη δουλειά τους με κέφι, ακόμη κι όταν οι γύρω τους (συνάδελφοι, πελάτες, προϊστάμενοι) τούς αποθαρρύνουν. Ενώ άλλοι γκρινιάζουν με όλα και για όλα, γκαντεμιάζονται, απογοητεύονται και κυκλοφορούν με μούτρα μέχρι το πάτωμα, αυτοί πάντα με το μικροπείραγμα, το αστειάκι τους, χαμογελούν και ακτινοβολούν. Μάς δείχνουν ένα δρόμο που μοιάζει πολλοί να τον έχουμε ξεχάσει. Τους ευχαριστώ γι αυτό!

Α! Παραλίγο να το ξεχάσω. Οι περισσότεροί τους ανήκουν στη νέα γενιά. Στα παιδιά που αρκετοί τα θεωρούν καλομαθημένα, δύστροπα, που δεν θέλουν να δώσουν τη μάχη, που δεν συμμερίζονται τη δική μας εργασιακή αντίληψη.

Τελικά, σε κάθε γενιά νικούν όσοι πιστεύουν ότι θα νικήσουν!

Γιώργος Φλέσσας g.flessas@gmail.com

Χαμογελάστε! (…κάνει τους άλλους να ανησυχούν!)

Η δύσθυμη και απαισιόδοξη ατμόσφαιρα που επικρατεί μάς επηρεάζει όλους. Ή σχεδόν όλους. Παρατηρώ κάποιους ανθρώπους –και στην εταιρεία μας– οι οποίοι αντιμετωπίζουν τα πάντα με χαμόγελο και θετική διάθεση. Δεν έχουν λυμένα τα προβλήματα τους, το αντίθετο μάλιστα. Δεν είναι υψηλά αμειβόμενοι, χαμηλόμισθοι είναι. Δεν είναι χαζοχαρούμενοι, σκέπτονται και προβληματίζονται. Δεν κάθονται, αλλά δουλεύουν ολημερίς.
Θα ρωτήσει κανείς: μήπως δεν έχουν συναίσθηση, μήπως είναι στον κόσμο τους; Όχι! Έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασης, των δυσκολιών, του δυσοίωνου μέλλοντος.
Κι όμως, αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα τους με αισιοδοξία, χωρίς γκρίνια και μίζερη διάθεση. Είναι χαρούμενοι και κάνουν τη δουλειά τους με κέφι, ακόμη κι όταν οι γύρω τους (συνάδελφοι, προϊστάμενοι) τους αποθαρρύνουν. Ενώ άλλοι γκρινιάζουν με όλα και για όλα, γκαντεμιάζονται, απογοητεύονται και κυκλοφορούν με μούτρα μέχρι το πάτωμα, αυτοί πάντα με το μικροπείραγμα, το αστειάκι τους, χαμογελούν και ακτινοβολούν. Μας δείχνουν ένα δρόμο που μοιάζει πολλοί να τον έχουμε ξεχάσει. Τους ευχαριστώ γι αυτό!
Α! Παραλίγο να το ξεχάσω. Οι περισσότεροί τους ανήκουν στη νέα γενιά. Στα παιδιά που αρκετοί της δικής μου γενιάς, τα θεωρούν καλομαθημένα, δύστροπα, που δεν θέλουν να δώσουν τη μάχη, που δεν συμμερίζονται τη δική μας εργασιακή αντίληψη. Πόσο έξω μπορεί να πέφτουμε.
Τελικά, σε κάθε γενιά νικούν όσοι πιστεύουν ότι θα νικήσουν!