Category: Πολιτική και κοινωνία

Γιατί πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι για το κλάδο μας

Published on by GFLeave a comment

Άναψε η συζήτηση περί δεοντολογίας στις ΗΠΑ εξαιτίας της αποκάλυψης από έναν blogger επιρροής ότι μεγάλη εταιρία δημοσίων σχέσεων τον προσέγγισε για λογαριασμό της Facebook,  προκειμένου να σχολιάσει αρνητικά το μεγάλο ανταγωνιστή της, τη Google. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που έγραψαν ότι δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη κίνηση αλλά για μια ολόκληρη εκστρατεία “ενημέρωσης”. (http://bit.ly/mgkIKJ , http://bit.ly/mLAAeU ).  Η συζήτηση κλιμακώθηκε και μάλιστα η εταιρεία έκανε το σφάλμα να διαγράψει τα σχόλια που έγιναν στη σελίδα της στο Facebook για το θέμα αυτό.
Σκέφτηκα ότι στην Ελλάδα –παρά τη συνολική κατρακύλα της χώρας μας–  ο κλάδος μας έχει από τα υψηλότερα στάνταρ δεοντολογίας. Αρνητικές εκστρατείες με ανάθεση σε εταιρία δημοσίων σχέσεων δεν έχουν γίνει. Θα μου πείτε: καλά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν “εργολαβίες λάσπης”; Φυσικά υπάρχουν, όπως υπάρχουν και οι ανάλογοι “εργολάβοι”. Ποιοι είναι; δήθεν εκδότες, ανώνυμα blogs και δήθεν δημοσιογράφοι. Ευτυχώς, είναι γνωστοί και δακτυλοδεικτούμενοι και ως εκ τούτου μηδενικής αξιοπιστίας.
Εκείνο που συμβαίνει είναι το αντίστροφο. Πολλές φορές ως εταιρείες επικοινωνίας καλούμαστε να υπερασπιστούμε επιχειρήσεις από τη συχνά άδικη κακοποίηση της φήμης τους από τα μέσα ενημέρωσης. Γιατί τα μέσα ενημέρωσης είτε λόγω των συμφερόντων που εκπροσωπούν, είτε λόγω του υπερβολικού ανταγωνισμού, είτε λόγω χαλαρής δεοντολογίας μονίμως υπερβάλλουν στην αρνητική διάσταση των ειδήσεων ή παραλείπουν την άποψη της άλλης πλευράς.
Σίγουρα η κάθε εταιρεία αποφασίζει πόσο ψηλά βάζει τον πήχυ της ακεραιότητας και του σεβασμού της δεοντολογίας. Όμως, στην Ελλάδα οι εταιρίες δημοσίων σχέσεων και οι συνάδελφοι έχουν σεβαστεί απόλυτα τη δεοντολογία. Και γι αυτό πρέπει να νιώθουμε όλοι υπερήφανοι.

Είναι πολύ εύκολο να είσαι ευτυχής. Αρκεί να έχεις γνωρίσει μεγάλη δυστυχία. *

Published on by GFLeave a comment

Διάβαζα πρόσφατα τη μελέτη Legatum Prosperity Index (http://www.prosperity.com/default.aspx) που μετράει το βαθμό ευημερίας σε 110 χώρες που αντιπροσωπεύουν το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού, όπου –παρά την κρίση– βρισκόμαστε στη 39η θέση, με τη Νορβηγία στην 1η θέση, τις ΗΠΑ στη 10η και τη Βρετανία στη 13η θέση. 

Συνδύασα τη μελέτη αυτή με την ανακοίνωση που είχε κάνει πριν λίγους μήνες ο βρετανός πρωθυπουργός  David Cameron ότι θα μετρά την πρόοδο της χώρας του “όχι μόνο ως προς την οικονομική κατάσταση αλλά και ως προς το βαθμό ευημερίας των πολιτών της”.  Σε εφαρμογή της απόφασης αυτής το Γραφείο Εθνικής Στατιστικής της Βρετανίας άρχισε να μετράει την ευημερία των πολιτών. Η έρευνα έγινε σε δείγμα πολλών χιλιάδων βρετανών, οι οποίοι κλήθηκαν να περιγράψουν το βαθμό ευτυχίας τους σε μια κλίμακα από το ένα μέχρι το δέκα. Προφανώς στην κλίμακα αυτή το “μηδέν” θα είναι να θρηνείς σε μια γωνιά για την κατάντια και τη μαύρη μοίρα σου και το “δέκα” να χοροπηδάς από ευτυχία και χαρά. Το αποτέλεσμα τελικά ήταν 5,3 στα 10, δηλαδή “μετρίως ευτυχισμένοι”. Ένα μάλλον ικανοποιητικό αποτέλεσμα, αν λάβει κανείς υπόψη το συγκρατημένο και φλεγματικό χαρακτήρα των βρετανών και την κρίση που ακόμη βιώνουν έντονα.

Συγχρόνως παρατηρώ τη δική μας γενικευμένη κατήφεια και απαισιοδοξία, την καταστροφολογία και την “εθνική” μελαγχολία, που ενισχύονται εκκωφαντικά από τους εργολάβους της μιζέριας, δηλαδή τους δημοσιογράφους και σχολιαστές κυρίως της τηλεόρασης. Με μια τέτοια ατμόσφαιρα, υποθέτω ότι αν γινόταν εδώ μια παρόμοια μέτρηση τα αποτελέσματα θα ήταν ιδιαίτερα αρνητικά, για να μην πω, υπό το μηδέν.

Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα; Έφτασαν οκτώ μήνες εφαρμογής των περιοριστικών πολιτικών του μνημονίου και η μείωση της καταναλωτικής μας ευχέρειας για να έχουμε γίνει κιόλας τόσο δυστυχείς; Τόσο πολύ μας στεναχωρεί η απώλεια της εθνικής νιρβάνα και του “ελληνικού ονείρου”; Οι δυσκολίες που περνάμε και που έχουμε μπροστά μας ισοδυναμούν με το τέλος της ευτυχίας;

Ο  γάλλος δραματουργός και συγγραφέας Romain Rolland έλεγε ότι “ευτυχία είναι να γνωρίζεις τα όρια σου και να τα αγαπάς”. Κι αυτό είναι που χρειάζεται να γίνει στην Ελλάδα σήμερα. Να γνωρίσουμε τα όρια μας, να μετρήσουμε τις δυνατότητες μας, να τις αγαπήσουμε και να δημιουργήσουμε μέσα σε αυτές αντί να παρασυρόμαστε από τα “ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα” ή να ζούμε με δανεικά.

Κι ενώ σκεφτόμουν όλα αυτά συνάντησα στο κέντρο της Αθήνας έναν βετεράνο των εθνικών αγώνων, φίλο και συμπολεμιστή του πατέρα μου, ο οποίος εν μέσω των πορειών από τη μια των προνομιούχων εργαζομένων των ΔΕΚΟ κι από την άλλη των “αντιεξουσιαστών” μού είπε: “Μεγαλώσαμε στην κατοχή και στον εμφύλιο, πεινάσαμε, ματώσαμε. Ζήσαμε την ορφάνια. Είδαμε αδέλφια και φίλους μας να σκοτώνονται. Εσείς οι νέοι δεν ξέρετε τι σημαίνει να ζεις σε πραγματικά σκληρούς καιρούς και τώρα στα δύσκολα σαστίσατε”.

Και τότε κατάλαβα ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να είμαστε μίζεροι και παραιτημένοι.

* Λέων Τολστόι

 



Όλοι χάνουν, αλλά όλοι (λένε ότι) είναι κερδισμένοι

Published on by GFLeave a comment
Η αποδοκιμασία των πολιτών προς τα κόμματα είναι το μήνυμα των αυτοδιοικητικών εκλογών της 7ης Νοεμβρίου. Με μια αποχή ρεκόρ (39%) και το λευκό/άκυρο στο 9% σχεδόν το μισό εκλογικό σώμα επέλεξε συνειδητά να δείξει ότι κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του.
Είναι, ωστόσο, ένα αποτέλεσμα που –σε επίπεδο εντυπώσεων– επιτρέπει σε όλους να ερμηνεύουν τα ποσοστά όπως θέλουν και να δηλώνουν ότι είναι κερδισμένοι. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι στις αναλύσεις που γίνονται όλοι συμπεραίνουν με βάση τα ποσοστά και όχι τον αριθμό των ψήφων που έλαβε ο καθένας και που αποτελεί το μόνο σίγουρο μέτρο επιτυχίας ή αποτυχίας.

Έτσι, η κυβέρνηση –και το ΠΑΣΟΚ– ισχυρίζεται ότι μειώθηκαν μεν οι δυνάμεις της αλλά διατηρεί το προβάδισμα και επομένως συνεχίζει την πολιτική της. Η Νέα Δημοκρατία, διατηρείται στα ποσοστά του 2009, διεκδικεί με πιθανότητες κάποιες περιφέρειες και ο κ. Σαμαράς σημειώνει την πρώτη του κομματική επιτυχία. Είναι όμως φανερό ότι η αξιωματική αντιπολίτευση, αν και πέτυχε τη συσπείρωση των οπαδών της, δεν κερδίζει από τις σημαντικές απώλειες του ΠΑΣΟΚ και δεν συγκινεί ως αξιόπιστη εναλλακτική λύση τους μετριοπαθείς και σκεπτόμενους ψηφοφόρους, οι οποίοι προτίμησαν την αποχή. Το ΚΚΕ με τη σταθερότητα που το διακρίνει και τις εύστοχες επιλογές προσώπων αύξησε την επιρροή και τη δύναμη του. Ο ΛΑΟΣ, αν και δέχτηκε μεγάλη πίεση από τη Νέα Δημοκρατία, κράτησε τα ποσοστά του. Τα κόμματα της αριστεράς παραμένουν στη θέση τους πλην όμως λόγω της πολυδιάσπασής τους δεν κεφαλαιοποιούν τη φθορά του ΠΑΣΟΚ.
Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση για να προχωρήσει με ταχύτητα στις αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα θα πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τα θέματα και να αναζητήσει συναίνεση και συνεργασίες. Σε ότι αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, η έντονη πολιτικοποίηση των εκλογών, στέρησε από τη χώρα την ευκαιρία ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού και ανάδειξης των ικανότερων στα τοπικά αξιώματα.

Από spokesperson… Πρόεδρος των ΗΠΑ

Published on by GFLeave a comment
Πριν λίγες ημέρες έγινε το 4ο Συνέδριο για την Εταιρική Επικοινωνία. Η Πανδώρα Λυκούρη, η γενική μας διευθύντρια, συντόνισε τη συζήτηση και “ανέκρινε” τον Bill Conaty, Internal Communication expert, Senior Vice President for Human Resources (1993-2007) της General Electric, μιας εταιρείας τεράστιας με πάνω από 350.000 υπαλλήλους. 
Από τα παραλειπόμενα της συζήτησης, μας μετέφερε το παρακάτω περιστατικό: στη δεκαετία του 1950 η General Electric, στο πλαίσιο της εσωτερικής της επικοινωνίας, είχε προσλάβει ως spokesperson τον ηθοποιό Ronald Reagan για να προωθήσει τα μηνύματα της στους εργαζομένους. O Reagan, μεταξύ άλλων, δημιούργησε μια τηλεοπτική εκπομπή το “GE Theatre”. Το πιο σημαντικό ήταν ότι περιόδευε κάθε χρόνο σε πάνω από 130 εργοστάσια και εγκαταστάσεις της GΕ για να μεταδώσει στους εργαζομένους την πίστη της GE στη δύναμη της καινοτομίας και του επιχειρηματικού πνεύματος. Μια σοβαρή εκστρατεία εσωτερικής επικοινωνίας και καλλιέργειας εταιρικής κουλτούρας.
Ήταν τότε που ο Ronald Reagan ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα. Ο “Ρόνυ” υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους προέδρους των ΗΠΑ, όσο κι αν στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης της εποχής τον υποβάθμιζαν συστηματικά. Είχε ένα μοναδικό χάρισμα επικοινωνίας –το οποίο αξιοποίησε στο έπακρο κατά το διάστημα των δύο προεδρικών θητειών του­– και θεωρείται ακόμη υπόδειγμα ομιλητή. 
Με αφορμή τα παραπάνω θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα πριν μερικά χρόνια στην Washington D.C. με την Peggy Noonan, γνωστή συγγραφέα και columnist, η οποία ήταν και η βασική λογογράφος του Reagan ως Προέδρου των ΗΠΑ. Μού έλεγε –και είχα εκπλαγεί– ότι ο Πρόεδρος Reagan, αν και προικισμένος ομιλητής, πάντοτε είχε τρακ πριν μιλήσει και πάντοτε προετοιμαζόταν συστηματικά.
Τα συμπεράσματα και οι συγκρίσεις με τους δικούς μας πολιτικούς εξάγονται αυτόματα.
http://www.youtube.com/watch?v=YtYdjbpBk6A
http://www.youtube.com/watch?v=Dp9OjkXxUGE
Γιώργος Φλέσσας

Χαμογελάστε! (…κάνει τους άλλους να ανησυχούν!)

Published on by GF5 Comments
Η δύσθυμη και απαισιόδοξη ατμόσφαιρα που επικρατεί μάς επηρεάζει όλους. Ή σχεδόν όλους. Παρατηρώ κάποιους ανθρώπους –και στην εταιρεία μας– οι οποίοι αντιμετωπίζουν τα πάντα με χαμόγελο και θετική διάθεση. Δεν έχουν λυμένα τα προβλήματα τους, το αντίθετο μάλιστα. Δεν είναι υψηλά αμειβόμενοι, χαμηλόμισθοι είναι. Δεν είναι χαζοχαρούμενοι, σκέπτονται και προβληματίζονται. Δεν κάθονται, αλλά δουλεύουν ολημερίς.
Θα ρωτήσει κανείς: μήπως δεν έχουν συναίσθηση, μήπως είναι στον κόσμο τους; Όχι! Έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασης, των δυσκολιών, του δυσοίωνου μέλλοντος.
Κι όμως, αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα τους με αισιοδοξία, χωρίς γκρίνια και μίζερη διάθεση. Είναι χαρούμενοι και κάνουν τη δουλειά τους με κέφι, ακόμη κι όταν οι γύρω τους (συνάδελφοι, προϊστάμενοι) τους αποθαρρύνουν. Ενώ άλλοι γκρινιάζουν με όλα και για όλα, γκαντεμιάζονται, απογοητεύονται και κυκλοφορούν με μούτρα μέχρι το πάτωμα, αυτοί πάντα με το μικροπείραγμα, το αστειάκι τους, χαμογελούν και ακτινοβολούν. Μας δείχνουν ένα δρόμο που μοιάζει πολλοί να τον έχουμε ξεχάσει. Τους ευχαριστώ γι αυτό!
Α! Παραλίγο να το ξεχάσω. Οι περισσότεροί τους ανήκουν στη νέα γενιά. Στα παιδιά που αρκετοί της δικής μου γενιάς, τα θεωρούν καλομαθημένα, δύστροπα, που δεν θέλουν να δώσουν τη μάχη, που δεν συμμερίζονται τη δική μας εργασιακή αντίληψη. Πόσο έξω μπορεί να πέφτουμε.
Τελικά, σε κάθε γενιά νικούν όσοι πιστεύουν ότι θα νικήσουν!