Category: Πολιτική και κοινωνία

Λίγες ημέρες μας χωρίζουν από τις κρίσιμες εκλογές της 6^ης Μαΐου και ο εκλογικός λόγος των κομμάτων είναι μια πλήρης απογοήτευση. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ ακολουθούν  τον παραδοσιακό δρόμο των γενικόλογων διακηρύξεων, της συγκεκαλυμμένης παροχολογίας και του εμπορίου  ελπίδας, αποφεύγοντας οποιαδήποτε συζήτηση για τα συγκεκριμένα βήματα που πρέπει άμεσα να γίνουν.

Ο πολιτικός λόγος των κομμάτων των άκρων –αριστερά και δεξιά– κινείται από τα παραληρήματα και τις φαντασιοπληξίες των καμένων μέχρι τις “επαναστατικές” ουτοπίες και τις κομμουνιστικές ιδεοληψίες των κομμάτων της άκρας αριστεράς. Κι εδώ ούτε ίχνος συγκεκριμένων ρεαλιστικών θέσεων και προτάσεων για την επόμενη ημέρα. Εκτός αν ο στόχος τους είναι η διάλυση της χώρας και η εξαθλίωση των πολιτών.

Continue reading “Τα λάθη πληρώνονται. Και τέτοια εποχή πληρώνονται πανάκριβα!” →

Μια άλλη ανάγνωση

Η παρατήρηση της εμπειρίας των αναπτυγμένων χώρων, στις οποίες συνέβησαν μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές και οι σχετικές μελέτες πολιτικής συμπεριφοράς έχουν αποτυπώσει εδώ και χρόνια συγκεκριμένους δείκτες κρίσης. Ας δούμε ποιοι είναι οι δείκτες αυτοί:

Η πόλωση πολιτών και εκλογικού σώματος. Την ώρα που η επίλυση των επειγόντων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα υποχρεώνει τους πάντες να βρουν σημεία προσέγγισης και να συνεργαστούν, στη χώρα μας συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι διαφορές υπογραμμίζονται, οι διαχωριστικές γραμμές επαναχαράσσονται, τα χάσματα διευρύνονται: μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, ευρωλάτρες και δραχμολάγνοι, πατριώτες και προδότες, μεταρρυθμιστές και οπισθοδρομικοί. Οι αυξανόμενοι υψηλοί τόνοι επιβεβαιώνουν ότι η πόλωση είναι γενικευμένη. Υπάρχει όμως και μια άλλη πόλωση: η σύγκρουση ανάμεσα σε όσους θέλουν τις αλλαγές και σε όσους δεν τις θέλουν, είτε γιατί βολεύονται, είτε γιατί φοβούνται. Ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να προχωρήσει γρήγορα μπροστά η χώρα και σε εκείνους που φρενάρουν, που απομυζούν, που παζαρεύουν.

Continue reading “Οι εκλογές ανάχωμα ή πολλαπλασιαστής της κρίσης;” →

Από ότι λέγεται σε σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνουν εκλογές. Αν υπάρχει κάτι στο οποίο όλοι συμφωνούν είναι η τραγική ανεπάρκεια των κομμάτων και του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού. “Τα υπάρχοντα κόμματα έχουν αποτύχει”, “να μπούνε νέα πρόσωπα στην πολιτική”, “χρειαζόμαστε ανανέωση” είναι οι συνηθέστερες συζητήσεις που ακούμε, είτε ιδιωτικές, είτε δημόσιες.

Βέβαια, δεν θα είναι η πρώτη φορά που ένα πάνδημο αίτημα, υπονομεύεται συστηματικά από τρείς πλευρές, ώστε να οδηγεί με μαθηματικό τρόπο στο ακριβώς αντίστροφο αποτέλεσμα από την επιδιωκόμενη ανανέωση.

Πρώτα-πρώτα, υπονομεύεται από τον δίκαιο θυμό των πολιτών εναντίον των κομμάτων και των πολιτικών (που όμως οι ίδιοι ψήφιζαν και συντηρούσαν για χρόνια) ο οποίος συχνά μετατρέπεται σε παράλογο μηδενισμό και ισοπεδωτική καχυποψία έναντι όλων, δικαίων και αδίκων.

Δεύτερον, υπονομεύεται από τη συστηματική απαξίωση της  πολιτείας, των θεσμών, των κομμάτων, της πολιτικής και των πολιτικών που καλλιεργούν ο λαϊκισμός και η υπερβολή των μέσων ενημέρωσης, των δημοσιογράφων, των σχολιαστών για να αποσείσουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση.

Τρίτον, υπονομεύεται από τις δυνάμεις των άκρων (αριστεράς και δεξιάς) που –υπό το πρόσχημα της δήθεν λαϊκής οργής– με επεισόδια, βρισιές, προπηλακισμούς και γιαουρτώματα προσπαθούν να αποκομίσουν οφέλη από τη σύγχυση και το μπάχαλο.

Έτσι, πορευόμαστε προς τις εκλογές σε ένα απολύτως αρνητικό περιβάλλον που δεν τιμωρεί μόνο αυτούς που φταίνε αλλά αποτρέπει οποιοδήποτε σοβαρό πρόσωπο να αναμειχθεί στα κοινά. Continue reading “Πριονίζοντας το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε!” →

Η αναμφισβήτητα επαχθής για όλους νέα δανειακή σύμβαση έρχεται να αντικαταστήσει το πρώτο μνημόνιο, το οποίο δεν υλοποιήθηκε γι αυτό και απέτυχε. Επί δύο χρόνια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ –από το Μάιο του 2010 μέχρι το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου– επέλεξε συνειδητά τον εύκολο δρόμο: να επιβάλλει όλες τις οριζόντιες περικοπές κατά μισθωτών και συνταξιούχων, να επιβαρύνει με φόρους φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις και να αποφύγει με θαυμαστή εφευρετικότητα να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που θίγουν τον σκληρό πυρήνα του πελατειακού κράτους και τα ποικιλόμορφα προνόμια. Τις μεταρρυθμίσεις που εδώ και δεκαετίες επισημαίνονται από όλους ως αναγκαίες για τη λειτουργία μιας σύγχρονης οικονομίας και κοινωνίας.Η διατήρηση όλων των παθογενειών του κράτους και της οικονομίας και η ανύπαρκτη πρόοδος στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις διέλυσε την εναπομείνασα αξιοπιστία μας, εξαγρίωσε τους ευρωπαίους εταίρους μας και ανατροφοδότησε την κρίση. Κι έτσι φτάσαμε στη νέα δανειακή σύμβαση, η οποία εκτός των περικοπών περιλαμβάνει (ξανά) το σύνολο των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων.

Η εξάλειψη της φοροδιαφυγής, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η απλοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, η μείωση της γραφειοκρατίας, η κατάργηση των προνομίων, η αύξηση της παραγωγικότητας, η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης, ο περιορισμός της σπατάλης και της κλοπής στο σύστημα υγείας, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, οι αποκρατικοποιήσεις και πολλά άλλα πρέπει να προχωρήσουν άμεσα. Continue reading “Χωρίς “φύλλο συκής”” →