Πάντα με σκλαβώνει η ευγένεια ορισμένων ανθρώπων. Ιδίως εκείνων που, ενώ ξέρεις ότι έχουν τα δικά τους προβλήματα, θα ενδιαφερθούν για σένα, θα ρωτήσουν, θα νοιαστούν. Σκέφτονται πρώτα εσένα και μετά τον εαυτό τους. Ότι και να τους συμβαίνει δίνουν σημασία σε κάθε τι που τους λες, ακόμη κι αν δεν το βρίσκουν τόσο σημαντικό. Ποτέ δεν σε θεωρούν δεδομένο. Ακόμη κι όταν έχουν μεγάλη οικειότητα μαζί σου, καταλαβαίνουν τις ευαισθησίες σου και σε προσέχουν. Φροντίζουν να μη νιώθεις ποτέ αμήχανα. Όσο και να βιάζονται βρίσκουν χρόνο να σου επιστρέψουν το τηλέφωνο, να σου απαντήσουν, έστω με μια λέξη, στα email ή στα μηνύματα. Όταν κάνεις λάθος δεν θυμώνουν μαζί σου, αλλά διακριτικά σου εξηγούν. Κι αν, άθελά σου, τους πληγώσεις δεν θα σου το πουν. Αν προλάβεις κι αν μπορείς θα δεις να περνάει για δευτερόλεπτα μια σκιά θλίψης στο βλέμμα τους. Και πολλά, πολλά άλλα… Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ακόμη γύρω μας, γυναίκες και άνδρες, όσο κι αν δυστυχώς, σπανίζουν! Η πίεση της καθημερινότητας και των προβλημάτων καταργεί την ευγένεια κι όλα αυτά, δίνει άλλοθι στην ωμή συμπεριφορά και κάνει τους ανθρώπους τοξικούς και απότομους. “Η ζωή δεν είναι τόσο μικρή, υπάρχει πάντα καιρός να γίνει κανείς ευγενής” έγραψε ο Ραλφ Γουόλντο Έμερσον. Προσπαθώ να τους μοιάσω, αλλά δεν τα καταφέρνω.
Τι συμβαίνει με το Twitter;
Πάνε πάνω από δύο χρόνια που άρχισα σταδιακά να συναντώ και να γνωρίζω προσωπικά πολλούς από τους φίλους και τις φίλες, που “γνώριζα” μόνο στον ψηφιακό κόσμο, κυρίως από το Twitter, αλλά κι από τα blogs και το Facebook.
Η περιέργεια του να δεις ποιά είναι εκείνη ή εκείνος που “κρύβεται” πίσω από το ψευδώνυμο και τη μυστηριώδη φωτογραφία ή πώς να είναι από κοντά η άλφα ή ο βήτα που γράφουν επώνυμα και μιλάς μαζί τους στον ψηφιακό κόσμο, ήταν μεγάλη! Η προσδοκία του να δεις πόσο μέσα –ή έξω– έχεις πέσει στις προβλέψεις σου, πόσο σχετίζεται η εικόνα που έχεις σχηματίσει με την πραγματικότητα, ακόμη μεγαλύτερη. Και η χαρά της πρώτης γνωριμίας –για μένα τουλάχιστον– αναντικατάστατη.
Γνώρισα έτσι πολλούς πολλούς ανθρώπους όλων των ηλικιών και ιδιοτήτων. Ήταν και παραμένει μια μοναδική, συναρπαστική εμπειρία! Όλες οι γνωριμίες –ή τέλος πάντων η συντριπτική τους πλειοψηφία– ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Continue reading “Τι συμβαίνει με το Twitter;”
Και τώρα είμαστε μόνοι μας!
…και μετά οι Ευρωπαίοι θα μας χτυπήσουν φιλικά στην πλάτη και θα μας πουν: “Και τώρα είστε μόνοι σας. Κάντε αυτά που πρέπει να γίνουν”. Αυτή ήταν η φράση με την οποία κατέληγαν τον Οκτώβρη οι εκτιμήσεις μου για την εξέλιξη των πραγμάτων, στις συζητήσεις που γινόντουσαν πολύ συχνά σε κύκλους επιχειρηματιών και φίλων εκείνες τις εβδομάδες μεγάλης αγωνίας. Τη θυμηθήκαμε προχθές, όταν βρεθήκαμε αρκετοί εξ αυτών σε ένα φιλικό σπίτι.
Αντίθετα με τους περισσότερους και την κινδυνολογία των μέσων ενημέρωσης, πίστευα ότι η Ε.Ε. και η Γερμανία στο τέλος θα στηρίξουν την Ελλάδα, ότι τα μέτρα υπό την αφόρητη πίεση της τρόικα θα νομοθετηθούν, ότι το πολυνομοσχέδιο παρά τους θεατρινισμούς των πολιτικών θα ψηφιστεί, ότι η δόση θα δοθεί και τα χρήματα θα εκταμιευτούν, ότι δεν θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις από τον κόσμο, ότι οι μεταρρυθμίσεις κούτσα-κούτσα θα προχωρούν. Εν κατακλείδι, όμως, πίστευα ότι, μετά από όλα αυτά, θα “μείνουμε μόνοι μας” αντιμέτωποι με τα προβλήματα και τον κακό μας εαυτό. Όπως κι έγινε… Continue reading “Και τώρα είμαστε μόνοι μας!”
Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;
Με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και τη δρομολόγηση των αλλαγών –θετικών κι αρνητικών– που συνεπάγεται, η κοινωνία και η οικονομία της Ελλάδας εισέρχονται σε μια νέα φάση. Η εφαρμογή των σκληρών –πλην αναγκαίων– μεταρρυθμίσεων στα επόμενα χρόνια, έτσι ώστε η Ελλάδα να προσαρμοστεί στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, δημιουργεί ένα νέο τοπίο, στο οποίο όλοι –κράτος, πολίτες, επαγγελματίες και επιχειρήσεις– θα πρέπει να λειτουργήσουμε. 
Η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, η σημαντική πτώση της κατανάλωσης, το κλείσιμο επιχειρήσεων, οι απολύσεις, η ανεργία, η κοινωνική αναταραχή και η αβεβαιότητα αποτελούν όλα φαινόμενα τα οποία θα επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, τον τρόπο με τον οποίο δραστηριοποιούνται οι εταιρείες, τον τρόπο με τον οποίο ζούμε. Η Ελλάδα θα διανύσει μια μακρά περίοδο αλλαγών και ύφεσης. Τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο. Continue reading “Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;”
Θα δώσουμε τη μάχη στα ίσια
Ο Γιώργος Φλέσσας, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της CIVITAS, μιλάει στο περιοδικό adbusiness για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά, όχι μόνο της επικοινωνίας αλλά και γενικότερα, για το ρόλο του κράτους, για την ελληνική οικονομία και τις επενδύσεις. Αναφέρεται ακόμη στο πλαίσιο που αφορά τις υπηρεσίες Public Affairs στη χώρα μας και τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ της κατάργησης του αγγελιοσήμου. Η συνέντευξη δόθηκε στη Σόνια Χαϊμαντά και δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012. Continue reading “Θα δώσουμε τη μάχη στα ίσια” 
