Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται ρεύμα;

Από το 2019 μέχρι σήμερα, ο δημόσιος λόγος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, παρουσιάζει αξιοσημείωτη ομοιομορφία. Υψηλή ένταση, οξύτητα, διαρκής κριτική οποιασδήποτε κυβερνητικής απόφασης, προσωπικές επιθέσεις στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, υπουργών και στελεχών, αναφορές σε δεξιά στροφή, καταγγελίες για υπονόμευση των θεσμών, υποχώρηση του κράτους δικαίου, δημοκρατική εκτροπή, πάσης φύσεως ξεπουλήματα και πολλά άλλα συναφή. Παράλληλα, κάθε κρίση, ατύχημα, διοικητική αστοχία ή κοινωνικό πρόβλημα αποδίδεται προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη και εντάσσεται σε ένα συνολικό αφήγημα αποτυχίας. Είναι μια στρατηγική που επένδυσε συστηματικά στη δημιουργία αρνητικού συναισθήματος, στο μηδενισμό οποιασδήποτε κυβερνητικής πράξης ή πρωτοβουλίας, σε έναν ολοκληρωτικό αντιπολιτευτικό πόλεμο. Απέδωσε πολιτικά αυτή η στρατηγική; Φαίνεται πως όχι.

Τα εκλογικά αποτελέσματα των διπλών εκλογών του 2023, όχι μόνο δεν κατέγραψαν φθορά της κυβέρνησης, αλλά η διαφορά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας διευρύνθηκε στη δεύτερη κάλπη, με αποτέλεσμα μια αξιοσημείωτη αυτοδυναμία.

Continue reading “Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται ρεύμα;”

Από την ενημέρωση στον θόρυβο: η πολιτική όπως τη ζούμε στην οθόνη των έξι ιντσών

Σε μια δημόσια συζήτηση, πριν λίγο καιρό, ανέφερα ότι θεωρώ ως ένα από τα σημαντικότερα σημεία καμπής της πολιτικής, της ενημέρωσης και της εν γένει επικοινωνίας, την είσοδο των smartphones στη ζωή μας.

Με τα «έξυπνα κινητά», μικροί και μεγάλοι ανταλλάσσουν ακατάπαυστα πάσης φύσεως μηνύματα, διαβάζουν, χαζεύουν, βλέπουν βίντεο και αλληλοεπιδρούν στα κοινωνικά δίκτυα. Σύμφωνα δε με το Digital News Report 2025 του Reuters Institute, το 81% των χρηστών στην Ελλάδα ενημερώνονται μέσω των smartphones.

Τα smartphones έχουν αλλάξει και την πολιτική: της έχουν προσδώσει συνεχή παρουσία στη ζωή μας, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Η πολιτική δεν “εμφανίζεται” πια μόνο στα δελτία ειδήσεων, στις ενημερωτικές εκπομπές, στα πρωτοσέλιδα του τύπου ή στους τίτλους των sites· ταξιδεύει μαζί μας στις τσέπες μας, εμφανίζεται στην οθόνη μας από το πρωί ως το βράδυ. Κάθε ειδοποίηση, κάθε alert, κάθε ανάρτηση είναι ένα εν δυνάμει πολιτικό μήνυμα και κάθε πολίτης είναι ταυτόχρονα κοινό-στόχος, υποστηρικτής, επικριτής ή πολλαπλασιαστής.

Continue reading “Από την ενημέρωση στον θόρυβο: η πολιτική όπως τη ζούμε στην οθόνη των έξι ιντσών”

Τα σκυλιά -του Πάβλοφ- γαυγίζουν, αλλά το καραβάνι ΔΕΝ προχωρά.

Στην ελληνική δημόσια σφαίρα έχει παγιωθεί ένα εντυπωσιακό και παράδοξο φαινόμενο. Από όλα σχεδόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης -μικρά ή μεγάλα, δεξιά ή αριστερά- παρατηρείται μια αυτόματη, σχεδόν μηχανική αντίδραση σε οποιαδήποτε ενέργεια, πρωτοβουλία, δήλωση ή ακόμη και παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Ό,τι και να συμβεί, η απάντηση είναι πάντοτε η ίδια: “Φταίει ο Μητσοτάκης”, “Nα φύγει ο Μητσοτάκης”. Βαρετά προβλέψιμη!

Δεν έχει σημασία αν είναι το συλλυπητήριο μήνυμα, για το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου ή η σύντομη συνομιλία του με τον πρόεδρο Τράμπ στη διάσκεψη για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή· η αντίδραση είναι πάντοτε η ίδια: καταγγελία, ειρωνεία, απαξίωση. Οτιδήποτε πράττει ή δεν πράττει ο πρωθυπουργός, μεταφράζεται αυτομάτως ως πρόκληση ή αφορμή για επίθεση. “Nα φύγει ο Μητσοτάκης”.

Η αντίδραση αυτή θυμίζει έντονα το γνωστό πείραμα του Ιβάν Πάβλοφ. Όπως τα σκυλιά του ρώσου νομπελίστα αντιδρούσαν μηχανικά στο κουδούνισμα, περιμένοντας την τροφή τους, έτσι τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα στελέχη τους αντιδρούν μηχανικά στο άκουσμα και μόνο του ονόματος “Μητσοτάκης”. Δεν εξετάζουν αν κάτι είναι σωστό ή λάθος, δεν αξιολογούν το περιεχόμενο της πράξης, δεν υπάρχει καμία διάθεση για σοβαρή επιχειρηματολογία. Η αντίδραση προηγείται της σκέψης, η πολιτική εξαφανίζεται μπροστά στο αντανακλαστικό.

Continue reading “Τα σκυλιά -του Πάβλοφ- γαυγίζουν, αλλά το καραβάνι ΔΕΝ προχωρά.”

Η προεδρία κερδήθηκε! Και τώρα τι;

Από χθες ο ΣΥΡΙΖΑ έχει νέο πρόεδρο: τον κ. Στέφανο Κασσελάκη. Γεγονός πρωτόγνωρο για την ελληνική πολιτική σκηνή, λόγω της ταχύτητας και του τρόπου με τον οποίο ο κ. Κασσελάκης επικράτησε των αντιπάλων του.
Η εκλογή αρχηγού σε κάθε κόμμα είναι μια εσωτερική διαδικασία, που αφορά κυρίως τα μέλη του και τους οπαδούς του, εν προκειμένω του ΣΥΡΙΖΑ.
Για τη μεγάλη μερίδα των μελών και των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, που συμμετείχαν στις εκλογές, η επιλογή Κασσελάκη υπήρξε μια απολύτως συναισθηματική επιλογή –θα μπορούσε να πει κανείς ενστικτώδης– και καθόλου ορθολογική. Δεν φαίνεται να υπήρξε κανένα πολιτικό κριτήριο, καμιά πολιτική ανάλυση στο μυαλό τους στην επιλογή αυτή.

Continue reading “Η προεδρία κερδήθηκε! Και τώρα τι;”

Σκέψεις στο ξεκίνημα μιας νέας εποχής

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιουνίου 2023 επιβεβαίωσε ότι γνωρίζαμε ένα μήνα πριν. Η Νέα Δημοκρατία κατέκτησε μια ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με τον ίδιο αριθμό εδρών, μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης, εν μέσω δυσκολιών και κρίσεων. Η αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, κατέρρευσε και έπαψε να λογίζεται ως κόμμα εξουσίας, ενώ το τρίτο ΠΑΣΟΚ, παρά την κατάρρευση ΣΥΡΙΖΑ, παρέμεινε στο 11,85%. *

Στο αποτέλεσμα, συνετέλεσε η ορθή στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη και οι εντελώς λανθασμένες στρατηγικές επιλογές ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, ιδίως από το καλοκαίρι και μετά.

Continue reading “Σκέψεις στο ξεκίνημα μιας νέας εποχής”