Tag: Γιώργος Φλέσσας

Επί έντεκα εβδομάδες παραμένουν κλειστά το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο, διαλύοντας το όποιο κύρος τούς είχε απομείνει. Είναι αυτονόητο ότι αν χαθεί το εξάμηνο, οι επιπτώσεις, τόσο στα ίδια τα ιδρύματα, όσο και στους φοιτητές, θα είναι ακόμη μεγαλύτερες.

Το blame game ανάμεσα στους υπαλλήλους (που πρόεκυψαν από τις πελατειακές σχέσεις των αυτοδιοικούμενων ΑΕΙ και του κράτους), των πρυτάνεων (που πουλάνε επανάσταση) και του υπουργείου (που απειλεί (!) ότι θα εφαρμόσει το νόμο),  καλά κρατεί. Οι μειοψηφίες της αριστεράς συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο, περιμένοντας να επιστρατεύσει η κυβέρνηση τους υπαλλήλους  για να ξεκινήσουν την “επανάσταση” και τις καταλήψεις.

Το πιο απογοητευτικό φαινόμενο, όμως, είναι η παθητικότητα και η αδράνεια όλων αυτών των φοιτητών που πλήττονται. Μια πλειοψηφία που παραμένει σιωπηρή. Γιατί δεν ξεσηκώνονται; Γιατί δεν παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους; Ποιος περιμένουν να υπερασπιστεί τα δικαιώματά τους; Ποιος περιμένουν να δράσει για λογαριασμό τους; Ποιος θα αγωνιστεί για το μέλλον τους, αν όχι οι ίδιοι;

Γράφεται στις εφημερίδες ότι ξεπερνούν τις 24.000 αυτοί που προσυπογράφουν το site  www.anoixtessxoles.gr  Δεν έχουν βρεθεί ούτε πεντακόσιοι από αυτές τις χιλιάδες φοιτητών, που υπονομεύεται το μέλλον τους, να οργανώσουν ειρηνικές –το τονίζω– διαμαρτυρίες για να δώσουν το μήνυμα να ανοίξουν εδώ και τώρα τα πανεπιστήμια, για να φωνάξουν ότι δεν μπορεί ο καθένας να παίζει μπιλιάρδο στην πλάτη τους. Εδώ για κάθε ασήμαντη αφορμή οργανώνονται πορείες, διαμαρτυρίες, κινητοποιήσεις. Και γι’ αυτό το μείζον θέμα, τίποτα. Γιατί δεν πηγαίνουν όλοι στις συνελεύσεις, που δήθεν στηρίζουν την απεργία, για  να ψηφίσουν μαζικά το άνοιγμα των σχολών;

Α όχι! Περιμένουν μοιραίοι και άβουλοι. Γκρινιάζουν στο σπίτι και στις παρέες τους, διαμαρτύρονται από τον καναπέ τους στο Facebook, απογοητεύονται και κυκλοφορούν με μούτρα χωρίς να κάνουν τίποτα. Λυπάμαι, αλλά μάλλον δεν είναι ούτε “εις μικρόν γενναίοι”.

Δυσκολίες και αναποδιές πάντοτε θα υπάρχουν. Η αδράνεια, όμως, και η μιζέρια είναι επιλογή. Αν δεν μάθουν να μάχονται στον αγώνα της ζωής, δεν θα μάθουν και να νικάνε. Παραμένοντας αδρανείς, είναι άξιοι της μοίρας τους.

PS: Αλήθεια, οι φοιτητικές παρατάξεις, τι άλλο κάνουν εκτός από το να μοιράζουν σημειώσεις, να διοργανώνουν πάρτυ και εκδρομές στη Μύκονο;

Στη Γερμανία αυτές τις ημέρες ολοκληρώνεται η συμφωνία μεταξύ χριστιανοδημοκρατών (CDU) και σοσιαλδημοκρατών (SPD) για τη διακυβέρνηση της χώρας τα επόμενα χρόνια. Στις ΗΠΑ, άνοιξαν οι δημόσιες υπηρεσίες –μετά από 16 ημέρες λουκέτου και κόστος 24 δις δολαρίων– με τη συμφωνία στο Κογκρέσο Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων.

Τα δύο αυτά πρόσφατα παραδείγματα αποδεικνύουν ότι οι σοβαρές χώρες και οι σοβαροί πολιτικοί ηγέτες, όταν πρόκειται για το συμφέρον της χώρας τους και των πολιτών τους, όσο κι αν διαφωνούν, διαλέγονται, κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις, συμβιβάζουν τις διαφορές τους και καταλήγουν σε λύσεις κοινής αποδοχής. Κι αυτό συμβαίνει γιατί γνωρίζουν καλά ότι, στο σύγχρονο κόσμο, τα προβλήματα που δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα, σκάνε με τρόπο εκρηκτικό και με πολύ δυσμενέστερες επιπτώσεις για όλους.

Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η ακραία ρητορική, η πόλωση, τα ψέματα, οι εκβιασμοί, οι ιδεοληψίες και οι ανερμάτιστες θεωρίες κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο. Οι λυσσαλέες αντιδράσεις σε κάθε μεταρρύθμιση, η υπονόμευση των ξένων επενδύσεων και των αποκρατικοποιήσεων, τα κλειστά πανεπιστήμια αποδεικνύουν περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμιά διάθεση συνεννόησης και επίλυσης των χρόνιων προβλημάτων μας.

Η εσωστρέφεια, ο συντηρητισμός, ο λαϊκισμός και το βόλεμα, που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’80 και κλιμακώθηκαν τις επόμενες δεκαετίες, έχουν προξενήσει τελικά πολύ μεγαλύτερη ζημιά από ότι η οικονομική χρεωκοπία. Continue reading “Κάντε διάλογο, όχι πόλεμο!” →

…και μετά οι Ευρωπαίοι θα μας χτυπήσουν φιλικά στην πλάτη και θα μας πουν: “Και τώρα είστε μόνοι σας. Κάντε αυτά που πρέπει να γίνουν”. Αυτή ήταν η φράση με την οποία κατέληγαν τον Οκτώβρη οι εκτιμήσεις μου για την εξέλιξη των πραγμάτων, στις συζητήσεις που γινόντουσαν πολύ συχνά σε κύκλους επιχειρηματιών και φίλων εκείνες τις εβδομάδες μεγάλης αγωνίας. Τη θυμηθήκαμε προχθές, όταν βρεθήκαμε αρκετοί εξ αυτών σε ένα φιλικό σπίτι.

Αντίθετα με τους περισσότερους και την κινδυνολογία των μέσων ενημέρωσης, πίστευα ότι η Ε.Ε. και η Γερμανία στο τέλος θα στηρίξουν την Ελλάδα, ότι τα μέτρα υπό την αφόρητη πίεση της τρόικα θα νομοθετηθούν, ότι το πολυνομοσχέδιο παρά τους θεατρινισμούς των πολιτικών θα ψηφιστεί, ότι η δόση θα δοθεί και τα χρήματα θα εκταμιευτούν, ότι δεν θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις από τον κόσμο, ότι οι μεταρρυθμίσεις κούτσα-κούτσα θα προχωρούν. Εν κατακλείδι, όμως, πίστευα ότι, μετά από όλα αυτά, θα “μείνουμε μόνοι μας” αντιμέτωποι με τα προβλήματα και τον κακό μας εαυτό. Όπως κι έγινε… Continue reading “Και τώρα είμαστε μόνοι μας!” →

Με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και τη δρομολόγηση των αλλαγών –θετικών κι αρνητικών– που συνεπάγεται, η κοινωνία και η οικονομία της Ελλάδας  εισέρχονται σε μια νέα φάση. Η εφαρμογή των σκληρών –πλην αναγκαίων– μεταρρυθμίσεων στα επόμενα χρόνια, έτσι ώστε η Ελλάδα να προσαρμοστεί στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, δημιουργεί ένα νέο τοπίο, στο οποίο όλοι –κράτος, πολίτες, επαγγελματίες και επιχειρήσεις– θα πρέπει να λειτουργήσουμε.
Η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, η σημαντική πτώση της κατανάλωσης, το κλείσιμο επιχειρήσεων, οι απολύσεις, η ανεργία, η κοινωνική αναταραχή και η αβεβαιότητα αποτελούν όλα φαινόμενα τα οποία θα επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, τον τρόπο με τον οποίο δραστηριοποιούνται οι εταιρείες, τον τρόπο με τον οποίο ζούμε. Η Ελλάδα θα διανύσει μια μακρά περίοδο αλλαγών και ύφεσης. Τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο. Continue reading “Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;” →