Τι συμβαίνει με το Twitter;

imagesΠάνε πάνω από δύο χρόνια που άρχισα σταδιακά να συναντώ και να γνωρίζω προσωπικά πολλούς από τους φίλους και τις φίλες, που “γνώριζα” μόνο στον ψηφιακό κόσμο, κυρίως από το Twitter, αλλά κι από τα blogs και το Facebook.

Η περιέργεια του να δεις ποιά είναι εκείνη ή εκείνος που “κρύβεται” πίσω από το ψευδώνυμο και τη μυστηριώδη φωτογραφία ή πώς να είναι από κοντά η άλφα ή ο βήτα που γράφουν επώνυμα και μιλάς μαζί τους στον ψηφιακό κόσμο, ήταν μεγάλη! Η προσδοκία του να δεις πόσο μέσα –ή έξω– έχεις πέσει στις προβλέψεις σου, πόσο σχετίζεται η εικόνα που έχεις σχηματίσει με την πραγματικότητα, ακόμη μεγαλύτερη. Και η χαρά της πρώτης γνωριμίας –για μένα τουλάχιστον– αναντικατάστατη.

Γνώρισα έτσι πολλούς πολλούς ανθρώπους όλων των ηλικιών και ιδιοτήτων. Ήταν και παραμένει μια μοναδική, συναρπαστική εμπειρία! Όλες οι γνωριμίες –ή τέλος πάντων η συντριπτική τους πλειοψηφία– ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Continue reading “Τι συμβαίνει με το Twitter;”

Και τώρα είμαστε μόνοι μας!

Nature…και μετά οι Ευρωπαίοι θα μας χτυπήσουν φιλικά στην πλάτη και θα μας πουν: “Και τώρα είστε μόνοι σας. Κάντε αυτά που πρέπει να γίνουν”. Αυτή ήταν η φράση με την οποία κατέληγαν τον Οκτώβρη οι εκτιμήσεις μου για την εξέλιξη των πραγμάτων, στις συζητήσεις που γινόντουσαν πολύ συχνά σε κύκλους επιχειρηματιών και φίλων εκείνες τις εβδομάδες μεγάλης αγωνίας. Τη θυμηθήκαμε προχθές, όταν βρεθήκαμε αρκετοί εξ αυτών σε ένα φιλικό σπίτι.

Αντίθετα με τους περισσότερους και την κινδυνολογία των μέσων ενημέρωσης, πίστευα ότι η Ε.Ε. και η Γερμανία στο τέλος θα στηρίξουν την Ελλάδα, ότι τα μέτρα υπό την αφόρητη πίεση της τρόικα θα νομοθετηθούν, ότι το πολυνομοσχέδιο παρά τους θεατρινισμούς των πολιτικών θα ψηφιστεί, ότι η δόση θα δοθεί και τα χρήματα θα εκταμιευτούν, ότι δεν θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις από τον κόσμο, ότι οι μεταρρυθμίσεις κούτσα-κούτσα θα προχωρούν. Εν κατακλείδι, όμως, πίστευα ότι, μετά από όλα αυτά, θα “μείνουμε μόνοι μας” αντιμέτωποι με τα προβλήματα και τον κακό μας εαυτό. Όπως κι έγινε… Continue reading “Και τώρα είμαστε μόνοι μας!”

Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;

Με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και τη δρομολόγηση των αλλαγών –θετικών κι αρνητικών– που συνεπάγεται, η κοινωνία και η οικονομία της Ελλάδας  εισέρχονται σε μια νέα φάση. Η εφαρμογή των σκληρών –πλην αναγκαίων– μεταρρυθμίσεων στα επόμενα χρόνια, έτσι ώστε η Ελλάδα να προσαρμοστεί στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, δημιουργεί ένα νέο τοπίο, στο οποίο όλοι –κράτος, πολίτες, επαγγελματίες και επιχειρήσεις– θα πρέπει να λειτουργήσουμε. Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;
Η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, η σημαντική πτώση της κατανάλωσης, το κλείσιμο επιχειρήσεων, οι απολύσεις, η ανεργία, η κοινωνική αναταραχή και η αβεβαιότητα αποτελούν όλα φαινόμενα τα οποία θα επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, τον τρόπο με τον οποίο δραστηριοποιούνται οι εταιρείες, τον τρόπο με τον οποίο ζούμε. Η Ελλάδα θα διανύσει μια μακρά περίοδο αλλαγών και ύφεσης. Τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο. Continue reading “Είναι το μέλλον των επιχειρήσεων μια διαρκής διαχείριση κρίσης;”

Θα δώσουμε τη μάχη στα ίσια

Ο Γιώργος Φλέσσας, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της CIVITAS, μιλάει στο περιοδικό adbusiness για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά, όχι μόνο της επικοινωνίας αλλά και γενικότερα, για το ρόλο του κράτους, για την ελληνική οικονομία και τις επενδύσεις. Αναφέρεται ακόμη στο πλαίσιο που αφορά τις υπηρεσίες Public Affairs στη χώρα μας και τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ της κατάργησης του αγγελιοσήμου. Η συνέντευξη δόθηκε στη Σόνια Χαϊμαντά και δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012. Continue reading “Θα δώσουμε τη μάχη στα ίσια”

Όλα, πάντοτε, γίνονται για ένα όνειρο

Όλα, πάντοτε, γίνονται για ένα όνειροΗ Ελλάδα διανύει τον τέταρτο χρόνο ύφεσης, η οικονομία της παραπαίει, η ελληνική κοινωνία έχει ταρακουνηθεί συθέμελα, όμως οι παλιές κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται. Στο δημόσιο η πλειονότητα εξακολουθεί να μην εργάζεται, οι μεταρρυθμίσεις δεν προχωρούν, οι φορολογούμενοι συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν, οι συντεχνίες να αντιστέκονται σε κάθε πρόοδο, οι πολιτικοί να παραμένουν κατώτεροι των περιστάσεων και αρκετοί συμπολίτες μας να αναμένουν τον από μηχανής θεό που θα λύσει τα προβλήματα.Κι όμως, το νοικοκύρεμα του κράτους, η αναδιάρθρωση του παραγωγικού μοντέλου της ελληνικής οικονομίας, η προσέλκυση επενδύσεων, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, η αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής, η λειτουργία του κοινωνικού κράτους, η αληθινή παιδεία είναι ζητήματα που είναι στο δικό μας χέρι να τα λύσουμε.

Τον τελευταίο καιρό, και μέσω της δουλειάς και στη διάρκεια των διακοπών, βρέθηκα σε δεκάδες παρέες και μίλησα με εκατοντάδες ανθρώπους. Άλλοι γκρινιάζουν, άλλοι ανησυχούν και φοβούνται, άλλοι και τα δύο. Οι περισσότεροι όμως –αν όχι όλοι– έχουν πάψει να ελπίζουν και να ονειρεύονται. “Πώς μπορείς να ονειρευτείς, όταν δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο” σού λένε. Τι θα γίνει τώρα, που έρχονται και νέες μειώσεις, που θα επιβάλουν κι άλλους φόρους, τι θα γίνει αν μείνω άνεργος, αν μεθαύριο κάποιοι ξανασπάσουν την Αθήνα; Continue reading “Όλα, πάντοτε, γίνονται για ένα όνειρο”