Author: GF

Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται ρεύμα;

Published on by GFLeave a comment

Από το 2019 μέχρι σήμερα, ο δημόσιος λόγος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, παρουσιάζει αξιοσημείωτη ομοιομορφία. Υψηλή ένταση, οξύτητα, διαρκής κριτική οποιασδήποτε κυβερνητικής απόφασης, προσωπικές επιθέσεις στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, υπουργών και στελεχών, αναφορές σε δεξιά στροφή, καταγγελίες για υπονόμευση των θεσμών, υποχώρηση του κράτους δικαίου, δημοκρατική εκτροπή, πάσης φύσεως ξεπουλήματα και πολλά άλλα συναφή. Παράλληλα, κάθε κρίση, ατύχημα, διοικητική αστοχία ή κοινωνικό πρόβλημα αποδίδεται προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη και εντάσσεται σε ένα συνολικό αφήγημα αποτυχίας. Είναι μια στρατηγική που επένδυσε συστηματικά στη δημιουργία αρνητικού συναισθήματος, στο μηδενισμό οποιασδήποτε κυβερνητικής πράξης ή πρωτοβουλίας, σε έναν ολοκληρωτικό αντιπολιτευτικό πόλεμο. Απέδωσε πολιτικά αυτή η στρατηγική; Φαίνεται πως όχι.

Τα εκλογικά αποτελέσματα των διπλών εκλογών του 2023, όχι μόνο δεν κατέγραψαν φθορά της κυβέρνησης, αλλά η διαφορά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας διευρύνθηκε στη δεύτερη κάλπη, με αποτέλεσμα μια αξιοσημείωτη αυτοδυναμία.

Continue reading “Γιατί η στρατηγική της έντασης δεν γίνεται ρεύμα;” →

Από την ενημέρωση στον θόρυβο: η πολιτική όπως τη ζούμε στην οθόνη των έξι ιντσών

Published on by GFLeave a comment

Σε μια δημόσια συζήτηση, πριν λίγο καιρό, ανέφερα ότι θεωρώ ως ένα από τα σημαντικότερα σημεία καμπής της πολιτικής, της ενημέρωσης και της εν γένει επικοινωνίας, την είσοδο των smartphones στη ζωή μας.

Με τα «έξυπνα κινητά», μικροί και μεγάλοι ανταλλάσσουν ακατάπαυστα πάσης φύσεως μηνύματα, διαβάζουν, χαζεύουν, βλέπουν βίντεο και αλληλοεπιδρούν στα κοινωνικά δίκτυα. Σύμφωνα δε με το Digital News Report 2025 του Reuters Institute, το 81% των χρηστών στην Ελλάδα ενημερώνονται μέσω των smartphones.

Τα smartphones έχουν αλλάξει και την πολιτική: της έχουν προσδώσει συνεχή παρουσία στη ζωή μας, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Η πολιτική δεν “εμφανίζεται” πια μόνο στα δελτία ειδήσεων, στις ενημερωτικές εκπομπές, στα πρωτοσέλιδα του τύπου ή στους τίτλους των sites· ταξιδεύει μαζί μας στις τσέπες μας, εμφανίζεται στην οθόνη μας από το πρωί ως το βράδυ. Κάθε ειδοποίηση, κάθε alert, κάθε ανάρτηση είναι ένα εν δυνάμει πολιτικό μήνυμα και κάθε πολίτης είναι ταυτόχρονα κοινό-στόχος, υποστηρικτής, επικριτής ή πολλαπλασιαστής.

Continue reading “Από την ενημέρωση στον θόρυβο: η πολιτική όπως τη ζούμε στην οθόνη των έξι ιντσών” →

Τα σκυλιά -του Πάβλοφ- γαυγίζουν, αλλά το καραβάνι ΔΕΝ προχωρά.

Published on by GFLeave a comment

Στην ελληνική δημόσια σφαίρα έχει παγιωθεί ένα εντυπωσιακό και παράδοξο φαινόμενο. Από όλα σχεδόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης -μικρά ή μεγάλα, δεξιά ή αριστερά- παρατηρείται μια αυτόματη, σχεδόν μηχανική αντίδραση σε οποιαδήποτε ενέργεια, πρωτοβουλία, δήλωση ή ακόμη και παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Ό,τι και να συμβεί, η απάντηση είναι πάντοτε η ίδια: “Φταίει ο Μητσοτάκης”, “Nα φύγει ο Μητσοτάκης”. Βαρετά προβλέψιμη!

Δεν έχει σημασία αν είναι το συλλυπητήριο μήνυμα, για το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου ή η σύντομη συνομιλία του με τον πρόεδρο Τράμπ στη διάσκεψη για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή· η αντίδραση είναι πάντοτε η ίδια: καταγγελία, ειρωνεία, απαξίωση. Οτιδήποτε πράττει ή δεν πράττει ο πρωθυπουργός, μεταφράζεται αυτομάτως ως πρόκληση ή αφορμή για επίθεση. “Nα φύγει ο Μητσοτάκης”.

Η αντίδραση αυτή θυμίζει έντονα το γνωστό πείραμα του Ιβάν Πάβλοφ. Όπως τα σκυλιά του ρώσου νομπελίστα αντιδρούσαν μηχανικά στο κουδούνισμα, περιμένοντας την τροφή τους, έτσι τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα στελέχη τους αντιδρούν μηχανικά στο άκουσμα και μόνο του ονόματος “Μητσοτάκης”. Δεν εξετάζουν αν κάτι είναι σωστό ή λάθος, δεν αξιολογούν το περιεχόμενο της πράξης, δεν υπάρχει καμία διάθεση για σοβαρή επιχειρηματολογία. Η αντίδραση προηγείται της σκέψης, η πολιτική εξαφανίζεται μπροστά στο αντανακλαστικό.

Continue reading “Τα σκυλιά -του Πάβλοφ- γαυγίζουν, αλλά το καραβάνι ΔΕΝ προχωρά.” →

Η στρατηγική Τράμπ. Μια ανάλυση που λειτουργεί ως εξήγηση του αποτελέσματος, λίγες ώρες πριν συμβεί!

Published on by GFLeave a comment

Φιλοξενούμενος στην ERTnews με οικοδέσποινα την κα Σταυρούλα Χριστοφιλέα την Τρίτη Νοεμβρίου 2024, ημέρα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ.

50 χρόνια! Δεν ξεχνώ! Όσο ζω.

Published on by GFLeave a comment

“Όταν τελειώνουν τα πολεμοφόδια και οι φυσικές αντοχές, τότε πολεμάει η ψυχή μας”

Η Λευκωσία βομβαρδίζεται

Με αυτά τα λόγια ο Ταγματάρχης* Γεώργιος Κατσάνης, Διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών, εμψύχωνε τους άνδρες του, λίγο πριν πέσει ηρωικά μαχόμενος και περάσει την πύλη των αθανάτων. Συνοψίζουν δε ακριβώς το πνεύμα, που εμφορούσε και ενέπνεε τους Ελλαδίτες αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες, που πολέμησαν στη μάχη της Κύπρου.
Σήμερα, συμπληρώνονται 50 χρόνια από εκείνο το ματωμένο πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974, που οι τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο.
Παρά τις επισκέψεις των επισήμων, τις τελετές και τις αναφορές που γίνονται, ο κόσμος ξεχνά και οι νεότεροι θα γνωρίζουν –όλο και λιγότερο– αυτήν τη σελίδα της ιστορίας μας. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες ξεθωριάζουν, τα λιγοστά κινηματογραφικά πλάνα μοιάζουν τόσο μακρινά και οι άνθρωποι, που έζησαν τα γεγονότα, μεγαλώνουν και πολλοί έχουν “φύγει”.
Όσοι βέβαια –ελάχιστοι από τη γενιά μου στην Ελλάδα– είχαν το θλιβερό προνόμιο να είναι παρόντες σε αυτόν τον πόλεμο, δεν θα ξεχάσουν ποτέ, ότι έζησαν.
Κάθε χρόνο δημοσιεύω το ίδιο κείμενο. Για δύο λόγους: ο πρώτος είναι για να αποδώσω την τιμή, που όλοι οφείλουμε, σε όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους, στον 1ο και στο 2ο γύρο της τουρκικής εισβολής. Και ο δεύτερος, για να υπενθυμίζω τα γεγονότα, που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μας, αλλά και την οικογένειά μου.

Continue reading “50 χρόνια! Δεν ξεχνώ! Όσο ζω.” →