Πάνε 15 χρόνια…

Σήμερα, πάνε δεκαπέντε χρόνια που έφυγες. Πολύς καιρός! Πώς πέρασαν; Κι όσο τα χρόνια περνούν, κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου, δεν μου έρχονται οι πιο πρόσφατες εικόνες σου, αλλά οι πιο παλιές.

Όπως εκείνο το καλοκαίρι του ΄68, που μικροί με τον Σωτήρη –πέντε αυτός, έξι και κάτι εγώ– θέλαμε να παίξουμε “πόλεμο” στα χωράφια του Πλαταμώνα. Μόλις είχες γυρίσει από τη δουλειά, κουρασμένος. Μάς κοίταξες σοβαρά και είπες: “Πάμε! Πάμε να πολεμήσουμε!”. Κόψαμε καλάμια για “όπλα” από τη ρεματιά και επί δυο-τρείς ώρες σερνόμασταν όλοι μαζί, μέσα στα χώματα, για να μην μας δει ο εχθρός!

Θυμάμαι τότε, το 1970, που μικρούλης στις Σέρρες, τσακώθηκα με τη μάνα μου κι έφυγα από το σπίτι, περπατώντας για να πάω, άγνωστον πού. Σε πήρε έντρομη η μάνα μου στο τηλέφωνο και βγήκες στο δρόμο της μεραρχίας, με είδες να έρχομαι από μακριά, με πρόφτασες και σοβαρά-σοβαρά με ρώτησες: “Πού πας, Γιώργο;“. “Φεύγω“ σου απάντησα. “Θες να περπατήσω δίπλα σου;“. Και πάντα περπατούσες δίπλα μου! Continue reading

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ιστορίες

Όπου σταματάει η λογική, ξεκινάει η ελληνική πραγματικότητα.

H πρόωρη προσφυγή στις κάλπες είναι ίσως το πιο αγαπημένο θέμα των δημοσιογράφων στη χώρα μας. Ελάχιστους μήνες μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 έγινε ένα από τα κύρια θέματα της πολιτικής ατζέντας και παραμένει βασικό σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Οι πρόωρες εκλογές μπορούν να προκληθούν, είτε με απώλεια της δεδηλωμένης, είτε με απόφαση του πρωθυπουργού. Τα τελευταία χρόνια που η χώρα βρίσκεται υπό το καθεστώς «μνημονίων» είναι σύνηθες οι κυβερνήσεις να διαρρέουν σενάρια εκλογών κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, ώστε να κρατούν συμπαγείς τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες και να ψηφίζονται τα επώδυνα μέτρα. Continue reading

Leave a comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία

Το βρετανικό δημοψήφισμα, οι δημοσκοπήσεις κι εμείς.

Το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου για την παραμονή ή όχι της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναδεικνύει και πάλι την ανεπάρκεια των δημοσκοπήσεων, ως εργαλείου πρόβλεψης. Στο πρόσφατο παρελθόν, το 2015, οι δημοσκοπήσεις απέτυχαν να προβλέψουν, τόσο την κοινοβουλευτική επικράτηση του σημερινού πρωθυπουργού David Cameron, όσο και την ανάδειξη του Jeremy Corbyn στην ηγεσία των Εργατικών. Στις βρετανικές εκλογές, καμία από τις 90 δημοσκοπήσεις που έγιναν σε εθνικό επίπεδο, δεν προέβλεψε το πραγματικό αποτέλεσμα. Όλες έδειχναν τα δύο μεγάλα κόμματα σχεδόν ισόπαλα, στο 34 με 35%. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν θριαμβευτικό για τον David Cameron, και συντριπτικό για το Εργατικό Κόμμα. Continue reading

Leave a comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία

Ο βομβαρδισμός της Λαμίας στις 18 Απριλίου 1941. Μια ιστορία.

Το πρωϊνό της 18ης Απριλίου 1941, ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, στη Λαμία έμοιαζε ήσυχο. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, όμως η πόλη είχε αδειάσει από τον κόσμο της. Πολλοί είχαν φύγει για τα χωριά τους· άλλοι για να γιορτάσουν το Πάσχα κι άλλοι για να προφυλαχτούν από τη γερμανική προέλαση.
Ο Γιώργος και η γυναίκα του η Βασιλική κατηφόρισαν από το σπίτι τους στην οδό Έσλιν προς το μαγαζί στο τέρμα της Βύρωνος, από όπου αναχωρούσε το λεωφορείο, που θα τους πήγαινε ως τον Αη Γιώργη Τυμφρηστού. Κι από εκεί, είτε με κάποιο από τα σπάνια διερχόμενα αυτοκίνητα, είτε με μουλάρια θα έφταναν στο χωριό τους, τη Μεγάλη Κάψη, για να γιορτάσουν το Πάσχα. Τα παιδιά τους, η Ελένη, 13 χρονών, ο Σπύρος, 10 χρονών και ο επτάχρονος Μάκης ήταν ήδη εκεί, μαζί με τη θειά τους τη Μαρία και τον “μπάρμπα” τον Λεωνίδα –όπως τον φώναζαν όλοι– δυό από τα έξι αδέλφια της Βασιλικής.

Junkers_Ju_87B_dropping_bombs (1)Δεν είχαν περάσει ούτε δυό εβδομάδες από τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου 1941, όταν ο Γερμανός πρέσβης Βίκτορ Έρμπαχ επέδωσε στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας Αλέξανδρο Κορυζή τελεσίγραφο για την επικείμενη επίθεση για να ακούσει το δεύτερο ΟΧΙ. Λίγη ώρα μετά, στις 05:15 το πρωί, ξεκίνησε η επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας, 45 λεπτά πριν από την εκπνοή του τελεσιγράφου.
Η 12η Στρατιά της Wehrmacht, υπό τον στρατηγό Wilhelm List, με 4 τεθωρακισμένες μεραρχίες και 11 μεραρχίες μηχανοκινήτου πεζικού (680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 αεροπλάνα) ξεκίνησε τη διμέτωπη επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας.
Η γερμανική επίθεση με την κωδική ονομασία “Μαρίτα” είχε διπλό αντικειμενικό σκοπό: να βοηθήσει τον Μουσολίνι που ήταν στριμωγμένος από τις ελληνικές δυνάμεις στην Αλβανία και να εξασφαλίσει τα νώτα των δυνάμεων του Άξονα, ενόψει της επικείμενης επίθεσής τους στην ΕΣΣΔ.
Δύο γερμανικά Σώματα Στρατού εισέβαλαν στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και επιτέθηκαν με σφοδρότητα στα οχυρά της Γραμμής Μεταξά στην Ανατολική Μακεδονία και στα μεμονωμένα οχυρά του Εχίνου και της Νυμφαίας, στη Θράκη. Την ίδια ημέρα, γερμανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν τον Πειραιά και τις ακτές του έως το Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, προκαλώντας βαριές ανθρώπινες απώλειες και τεράστιες ζημιές. Continue reading

Leave a comment

Filed under Ιστορίες

Η ευκαιρία αυτών των εκλογών χάθηκε! Τη Δευτέρα επιστροφή στην πραγματικότητα.

Και να που φτάσαμε στις χειμερινές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, όπου ο ελληνικός λαός θα εκλέξει τη νέα Βουλή και την κυβέρνηση, που θα διαχειριστεί τις τύχες του και το μέλλον της χώρας σε αυτές τις δύσκολες για όλους εποχές.
Εκτιμώ ότι οι εκλογές αυτές θα μείνουν στην ιστορία, καθώς έχουν ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά:

  • Την πλήρη κυριαρχία των συναισθημάτων έναντι της λογικής. Φόβος, οργή, τιμωρία, σιγουριά, ελπίδα ήταν οι έννοιες που προεκλογικά κυριάρχησαν.
  • Την κατά κράτος επικράτηση του λαϊκισμού και του εμπορίου ελπίδας και την πλήρη απουσία προγραμματικών θέσεων, προτάσεων και λύσεων για τα προβλήματα
  • Την πλήρη άρνηση της πραγματικότητας, τόσο από τα κόμματα, όσο και από τους πολίτες
  • Την κυριαρχία στο δημόσιο λόγο των ψεμάτων, της ακραίας ρητορικής, της πόλωσης, των ιδεοληψιών και των ανερμάτιστων θεωριών.
  • Την παντελή έλλειψη κατανόησης των αιτίων της πολιτικής και οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας μας και την άγνοια των βασικών –και παγκοσμίως αποδεκτών– τρόπων που λειτουργεί η οικονομία
  • Την εντελώς λαθεμένη μετάφραση του τρόπου σκέψης, δράσης και αντίδρασης της Ευρώπης, στην οποία πιστεύουμε ότι ανήκουμε
  • Το αλλόκοτο και σχεδόν μεταφυσικό κίνητρο πολιτικής συμπεριφοράς “τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί;”
  • Την ψήφο σε κόμματα και πρόσωπα με την ελπίδα ότι ΔΕΝ θα εφαρμόσουν αυτά που διακηρύσσουν
  • Το διαλυτικό και λαϊκιστικό τρόπο λειτουργίας της πλειοψηφίας των μέσων ενημέρωσης, των δημοσιογράφων, των σχολιαστών και των δήθεν ειδικών που συνέβαλλαν και συμβάλλουν στην πλήρη σύγχυση της κοινής γνώμης
  • Τη συνεχή ανάγκη διευκρινίσεων, ερμηνειών και επεξηγήσεων κάθε φορά που γίνεται δήλωση του Σύριζα ή πρωτοκλασάτων στελεχών του.

Παρά το γεγονός ότι το αποτέλεσμα είναι σχεδόν γνωστό, ιδιαίτερης μνείας αξίζουν οι λεγόμενοι αναποφάσιστοι, η αδιευκρίνιστη ψήφος (που λένε οι δημοσκόποι), οι οποίοι κρίνουν αυτήν την αναμέτρηση –όπως και αρκετές άλλες.
Τα τελευταία σαράντα χρόνια, όπου ο διογκωμένος δημόσιος τομέας, το πελατειακό κράτος, ο κομματισμός, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και τα ρουσφέτια ήταν στις δόξες τους, οι “αναποφάσιστοι” ήταν κατά πλειοψηφία τυχοδιώκτες που πήγαιναν με τον νικητή για να έχουν μερίδιο ή λόγο στη νομή της εξουσίας. Η αφασία και η είσοδος του –βαλκανικού πάντα– lifestyle στην πολιτική στα χρόνια που προηγήθηκαν της χρεωκοπίας και πάνω από όλα η ίδια η κρίση διέλυσαν τις παραδοσιακές ταυτίσεις των πολιτών με τους παραδοσιακούς πολιτικούς χώρους. Ιδεολογικές, πολιτικές και ιστορικές προτιμήσεις και καταβολές παραμερίστηκαν από το θυμό, τη διάθεση τιμωρίας ή το φόβο. Έτσι, οι αναποφάσιστοι του σήμερα προέρχονται από όλους τους πολιτικούς χώρους και μετακινούνται χωρίς πρόβλημα από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος στο άλλο.
Παλαιοπασόκοι συνδικαλιστές συνωθούνται στο Σύριζα, υπερδεξιοί ή ψεκασμένοι ταυτίζονται με τη ρητορική της ριζοσπαστικής αριστεράς, επώνυμοι πασόκοι δηλώνουν ότι ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και βαμμένοι επί δεκαετίες νεοδημοκράτες καταλήγουν στο Σύριζα ή σέρνονται (τι κατάντια!) στη Χρυσή Αυγή. Τι να περιμένει κανείς; Αμφιταλαντευόμενοι και τυχοδιώκτες, αποπροσανατολισμένοι και ούφο καθορίζουν ένα μέρος του αποτελέσματος με την ψήφο τους.error-05

Όμως, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών τα μεγάλα προβλήματα εξακολουθούν να είναι μπροστά μας.
Είμαστε μια κλειστή κοινωνία, με διαλυμένη οικονομία, χαμηλή ανταγωνιστικότητα, παρωχημένο εκπαιδευτικό σύστημα, αναποτελεσματικό δημόσιο, μεγάλη ανεργία, χαμηλό δείκτη γνώσης χρήσης των νέων τεχνολογιών και μικρό βαθμό προσαρμοστικότητας.
Για να πάμε μπροστά χρειάζονται πολλές, μεγάλες και γρήγορες διαρθρωτικές αλλαγές. Η εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος,  η εκλογίκευση των φορολογικών βαρών, η απλοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, η μείωση της γραφειοκρατίας, η κατάργηση των προνομίων, η αύξηση της παραγωγικότητας, η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης, ο περιορισμός της σπατάλης και της κλοπής στο σύστημα υγείας, ο εκσυγχρονισμός του δημοσίου, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, οι αποκρατικοποιήσεις, η προσέλκυση επενδύσεων, η καταπολέμηση της ανεργίας, η εξάλειψη της φοροδιαφυγής, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και πολλά άλλα πρέπει να προχωρήσουν άμεσα.
Τα προβλήματα αυτά δεν λύνονται με ένα νέο διχασμό, όπου η μια κοινωνική ομάδα θα απαιτεί τη διαπόμπευση και την εξόντωση της άλλης. Δεν λύνονται με θεωρίες συνομωσίας και την κατασκευή ενόχων, που δυστυχώς αναμένω να κυριαρχήσουν τους επόμενους μήνες. Η καθ’ ημάς αριστερά για κάθε πρόβλημα αντί για λύση, έχει έναν ένοχο.
Χρειάζεται σοβαρή μελέτη δεδομένων, προτεραιότητες, ξεκάθαρη και δουλεμένη στρατηγική, λεπτομερής σχεδιασμός, ενιαία μεθοδολογία, συντονισμός, σαφές χρονοδιάγραμμα και τέλος ταχύτητα και ακρίβεια εφαρμογής. Πάνω από όλα χρειάζεται εθνική συνεννόηση και συνεργασία, η οποία δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι θα συμβεί. Δυστυχώς, όλα αυτά τα θέματα δεν τέθηκαν καν στην ατζέντα της προεκλογικής συζήτησης κι έτσι η ευκαιρία και αυτών των εκλογών χάθηκε!
Με αυτά τα δεδομένα η πεποίθηση, η οποία επικρατεί στους περισσότερους συμπολίτες μας, ότι τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα και δεν πάει πιο κάτω είναι πολύ πιθανό να αποδειχθεί λανθασμένη και τα πράγματα να γίνουν πολύ χειρότερα.
Σε προηγούμενες εκλογές θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει τους πολίτες για την ψήφο τους. Σε αυτές, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι φταίει και τι πρέπει να γίνει. Γι αυτό και ο καθένας μας θα φέρει ακέραιη την ευθύνη του αποτελέσματος.

Leave a comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία