Ένας νέος, ετών 99!

Τις τελευταίες ημέρες, γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά από πολλούς, φίλους και αντιπάλους, για τον Κώστα Μητσοτάκη· για τα χαρίσματα, για τις ικανότητες, τις αρετές και τις αδυναμίες του. Εβδομήντα χρόνια ενεργής πολιτικής παρουσίας ήταν αυτά· τι να πρωτοπεί κανείς!

Πρωτάκουσα το όνομά του Κώστα Μητσοτάκη το 1978, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε τη διεύρυνση –όπως την ονόμαζε– προς το κέντρο, ενσωματώνοντας στη Νέα Δημοκρατία το μικρό κόμμα των Νεοφιλελευθέρων, του οποίου ηγείτο ο Μητσοτάκης. Τότε, οι «καθαρόαιμοι» δεξιοί είχαν σφοδρά ενοχληθεί, αλλά μπροστά στη δύναμη και τη διορατικότητα του Καραμανλή, τελικά κανείς δεν αντιτάχθηκε.

Έκτοτε μεσολάβησαν πολλά. Η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η μετάβαση Καραμανλή στην προεδρία της Δημοκρατίας, η μικρής διάρκειας πρωθυπουργία Ράλλη, η χειμαρρώδης πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου και η εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 και η προεδρία Ευάγγελου Αβέρωφ.mitsotakissss-thumb-large

Συνάντησα για πρώτη φορά τον Κώστα Μητσοτάκη, στις αρχές του 1984, όταν μαζί με μια ομάδα στελεχών της ΟΝΝΕΔ, που είχαμε διωχθεί ως «φιλελεύθεροι» από την τότε σκληρή δεξιά ηγεσία της ΟΝΝΕΔ, ζητήσαμε να τον δούμε. Για όσους θυμούνται εκείνα τα γεγονότα, στην ομάδα συμμετείχαν στελέχη από τους παραιτηθέντες του Μαθητικού, τους 31 της Νομικής και τους 101 των άλλων σχολών, που είχαμε αντιταχθεί στις ακροδεξιές επιλογές της οργάνωσης. Continue reading

Advertisements

Leave a comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία

«Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους τους αρίστους ασκέουσι»

Διασκεδάζω διαβάζοντας στα κοινωνικά δίκτυα τοποθετήσεις διαφόρων γνωστών, οι οποίοι –ενώ ψήφιζαν με τα δύο χέρια, είτε το ΠΑΣΟΚ, είτε το ΚΚΕ, είτε τα κόμματα της αριστεράς– σήμερα καταδικάζουν τον κομματισμό στα πανεπιστήμια και θλίβονται για τη χαμηλή ποιότητα των πανεπιστημίων. Πόσο γραφικοί!

Ξεχνούν (;) ότι τα κόμματα τα οποία υποστήριζαν (και που προανέφερα), από τη Μεταπολίτευση και επί δεκαετίες, με όχημα και τον φοιτητικό συνδικαλισμό, είναι αυτά που εγκατέστησαν τον κομματισμό στα πανεπιστήμια και τα υποβάθμισαν.e854bf997a4e0a2c7177224c057f857a_XL

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: τις «μεγαλειώδεις» πορείες ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό (sic), την εθελοντική συμμετοχή στις φυτείες της Νικαράγουας, το νόμο-πλαίσιο, τις «αγωνιστικές» καταλήψεις, την κουρελαρία των αφισών, το δήθεν πανεπιστημιακό άσυλο, τις συναλλαγές στις αρχαιρεσίες λεκτόρων και καθηγητών!

Αλλά, υπάρχουν και “δεξιοί” που αυτομαστιγώνονται, αποκηρύσσοντας τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Παρά τον ιδεαλισμό των πρώτων δεκαετιών,  όντας για χρόνια στην πρώτη θέση ως παράταξη, έγιναν κι αυτοί κομμάτι του συστήματος. Τους καλοάρεσε! Για να μην τους αφήνω, λοιπόν, απ’ έξω, γι’ αυτούς -σιγά-σιγά- φοιτητικός συνδικαλισμός κατάντησε να είναι: επίσης η συναλλαγή, οι εκδρομές στη Μύκονο, οι χοροί στον Ρέμο και στον Κιάμο και η φάμπρικα των πάρτυ σχολών και τμημάτων για τις μίζες υπέρ των διοργανωτών από τα διάφορα μαγαζιά.

Συμπέρασμα, η πάντα επίκαιρη φράση του Δημόκριτου: «Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους τους αρίστους ασκέουσι»

Η μετάφραση: Πολλοί, ενώ κάνουν αισχρές πράξεις, μιλούν με πολύ ωραία λόγια.

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία

Kαμιά φιλία δεν διασταυρώνεται με το πεπρωμένο μας, χωρίς να αφήσει πάνω του τα σημάδια της, για πάντα.

Κρατώ στη μνήμη του κινητού μου τα τηλέφωνα των φίλων μου, που “έφυγαν”. Κι είναι φορές που, αναζητώντας ένα τηλέφωνο στον κατάλογο, πέφτει το μάτι μου στο όνομά τους. Και πάω να το σβήσω… Δεν θα απαντήσει κανείς, σκέφτομαι. Ίσως, να απαντήσει ένας ξένος, που του έχουν δώσει το νούμερο. Αλλά δεν το σβήνω. Σταματώ και τα αφήνω. Τα αφήνω…dave2
Ώρες ώρες πιστεύω ότι, σβήνοντάς τα από την μνήμη του κινητού μου, σβήνονται και από τη δική μας μνήμη. Και δυστυχώς, η λίστα αυτή, χρόνο με το χρόνο, μεγαλώνει. Μαζί με τον Dave, ο Τάσος, ο Γιάννης, κι άλλος Γιάννης, ο Ακης, o Aντώνης, ο Μιχάλης, ο θείος Τάκης…
Σήμερα ήταν τα γενέθλια του φίλου μου Dave Robinson. Θα ήταν 47 χρονών.

Leave a comment

Filed under Ιστορίες

Πάνε 15 χρόνια…

Σήμερα, πάνε δεκαπέντε χρόνια που έφυγες. Πολύς καιρός! Πώς πέρασαν; Κι όσο τα χρόνια περνούν, κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου, δεν μου έρχονται οι πιο πρόσφατες εικόνες σου, αλλά οι πιο παλιές.

Όπως εκείνο το καλοκαίρι του ΄68, που μικροί με τον Σωτήρη –πέντε αυτός, έξι και κάτι εγώ– θέλαμε να παίξουμε “πόλεμο” στα χωράφια του Πλαταμώνα. Μόλις είχες γυρίσει από τη δουλειά, κουρασμένος. Μάς κοίταξες σοβαρά και είπες: “Πάμε! Πάμε να πολεμήσουμε!”. Κόψαμε καλάμια για “όπλα” από τη ρεματιά και επί δυο-τρείς ώρες σερνόμασταν όλοι μαζί, μέσα στα χώματα, για να μην μας δει ο εχθρός!

Θυμάμαι τότε, το 1970, που μικρούλης στις Σέρρες, τσακώθηκα με τη μάνα μου κι έφυγα από το σπίτι, περπατώντας για να πάω, άγνωστον πού. Σε πήρε έντρομη η μάνα μου στο τηλέφωνο και βγήκες στο δρόμο της μεραρχίας, με είδες να έρχομαι από μακριά, με πρόφτασες και σοβαρά-σοβαρά με ρώτησες: “Πού πας, Γιώργο;“. “Φεύγω“ σου απάντησα. “Θες να περπατήσω δίπλα σου;“. Και πάντα περπατούσες δίπλα μου! Continue reading

Leave a comment

Filed under Ιστορίες

Όπου σταματάει η λογική, ξεκινάει η ελληνική πραγματικότητα.

H πρόωρη προσφυγή στις κάλπες είναι ίσως το πιο αγαπημένο θέμα των δημοσιογράφων στη χώρα μας. Ελάχιστους μήνες μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 έγινε ένα από τα κύρια θέματα της πολιτικής ατζέντας και παραμένει βασικό σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Οι πρόωρες εκλογές μπορούν να προκληθούν, είτε με απώλεια της δεδηλωμένης, είτε με απόφαση του πρωθυπουργού. Τα τελευταία χρόνια που η χώρα βρίσκεται υπό το καθεστώς «μνημονίων» είναι σύνηθες οι κυβερνήσεις να διαρρέουν σενάρια εκλογών κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, ώστε να κρατούν συμπαγείς τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες και να ψηφίζονται τα επώδυνα μέτρα. Continue reading

Leave a comment

Filed under Πολιτική και κοινωνία